ننه قد قد

یک کابوس چهارسال و سه ماهه

2012-01-30T18:20:00.000+03:30

آقای شیر به دخترک گفته بود هر زمانی که خواب دید، خوابش را نقاشی کند و باهم درباره اش صحبت کنند.

نخستین باری که نقاشی خوابش را کشید، یک دختر با پیراهن بلند کشید، اما دیروز کابوس متفاوتی بود. داستان داشت. اینگونه تعریف کرد:

پدر بازم دیشب یک خواب دیدم. خواب دیدم وقتی خوابیده بودم، یه عاااااااالمه عنکبوت اومده بودن تو تختم. هی میرفتن توی دماغمو، چشمامو، دهنمو، صورتمو، دستامو پاهام. منم یه سطل آب آوردم عنکبوتارو گذاشتم توش و خودم به سرعت اومدم تو تخت شما.

پرسیدم: هوچهر از عنکبوتا ترسیدی؟

هوچهر: ن ن نه ه ه ه!!!!

این هم نقاشی هوچهر از کابوس عنکبوتی اش. هوچهر و عنکبوت ها در نقاشی معرف حضورت هستند که؟!!

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

هدیه ای که گرفتم و ندادم

2012-01-14T09:07:00.000+03:30

پنج ساله که بودم، هر روز صبح مرا می رساندند، منزل مادربزرگم و خود به سوی محل کار می شتافتند. سر راه پدرم نان تازه می خرید و فرنی. بعد من باید سخت ترین کار عالم را انجام می دادم. باید آغوش و پاهای گرم مادرم را ترک می کردم و می رفتم منزل مادر بزرگ. زمستان بود، سردم می شد. می خواستم تا ابد روی پایش بنشینم وغرق باشم در امنیت مادرانه. وارد منزل مادر بزرگ که می شدم، مثل هر روز رادیو روشن بود و نشاط می آفرید. سفره پهن بود و نان و فرنی هم کنار دیگر خوراکی ها می نشست. اما من تنها نان می خوردم و فرنی و هیچگاه دلزده نمی شدم از آنهمه نان و فرنی خوردن.

خانه مادربزرگ برایم پر بود از شادی و امنیت و خوراکی های خوشمزه. یک خاله همبازی که سه سال و نیم بزرگتر بود، عیشم را کامل می کرد. وقتی می رسیدم، خاله کوچک مدرسه بود و من فرصت کافی داشتم تا در نبودش به اسباب بازی هایی که وقتی حضور داشت اجازه دسترسی نداشتم دست بزنم. ظهر که می آمد سیراب بودم از اسباب بازی ها و نمی دانست چرا تلاش هایش برای سوزاندن دلم با اسباب بازی ها بی اثر است.

و گاهی شیطنت های کودکانه ای می کردم غیرقابل جبران. مثلاً پارچه مجلسی خاله مادربزرگم را که مشکی بود، به همراه قیچی در کمد مادربزرگ پیدا کردم و تکه تکه اش کردم و وقتی مادربزرگ پرسید چرا، پاسخ دادم می خواستم برای عروسکم لباس بدوزم! کسی دعوایم نکرد؛ نه مادرم، نه مادربزرگم. چند روز پیش از مادربزرگ پرسیدم، آن روزها چه جواب خاله را ـ خاله ای که سه فرزندش شهید شده بودند ـ دادی؟ گفت: به او گفتم دیگر پارچه مشکی نمی خواهی و باید مشکی ات را دربیاوری و یک پارچه رنگی برایش گرفتم و دوختم.

گویی آنروزها همه چیز ساده برگزار می شد، هیچ کس داد نزد، هیچ کس عصبانی نشد، کسی دعوایم نکرد، وقتی فهمیدم چه کار اشتباهی کردم، خود پنج ساله ام ناراحت شدم، خیلی ناراحت ، اما تنها همین بود.

هرگز ندیدم مادرم داد بزند، مگر آن روزها که دیگر دانشجو بودم و لابد دیگر طاقت مادرم تاق شده بود یا کنار پدرم که داد می زد او هم ناخواسته یاد گرفته بود.

حتی در روزهای جنگ، به آسانی می گفت دختر من که شجاعه از این صداها نمی ترسه و من به راستی نمی ترسیدم! فیگورهای شجاعانه می گرفتم و می خندیدم و امروز هیچ ترس و ناامنی ندارم از یادآوری خاطرات جنگ. نمی دانم خودش چقدر ترسیده بود اما امنیت را در من درونی کرد و ترس ها را برای خود نگاه داشت.

دیروز هوچهر به آقای شیر شکایتم را می کرد که مادر وقتی سرم داد می زنه از من عذرخواهی نمی کنه و من می شنیدم و دل می سوزاندم برای کودکی که نمی دانست می توانست مادری داشته باشد که اصلاً داد نزند. مانند همانی که من داشتم. نمی دانست می تواند مادری داشته باشد که به او فرصت شکستن و نابود کردن بدهد، مادری که می توانست خشم هایش را برای خود نگاه دارد و تنها مهرش را با کودکش تقسیم کند.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

ناکجابرزن

2012-01-10T12:27:00.000+03:30

قسمت اول این داستان را اینجا می توانید بخوانید.

جواد ـ سارا

ساعت شانزده و سی و پنج دقیقه بود. جواد چشم دوخته بود به کارمندانی که گویی چون از زندان رها شدگان کارت های خود را بر دستگاه می کشیدند و هر یک به سویی می شتافتند. سارا در حالیکه تلاش می کرد، کارتش به جای اولیه باز گرداند، از خیابان رد شد، درب ماشین را گشود، کنارش نشست و سلامش را که با لبخند شیرینش آراسته بود، تقدیم همسرش کرد.

سارا چشم دوخته بود به آینه و تلاش می کرد، خود را آنگونه که مادرشوهرش می دید، ارزیابی کند و در لحظاتی که چاله های خیابان مجال می داد، از بساط آرایشی درون کیفش برای زیباتر کردن خطوط چهره اش کمک می گرفت. امیدوار بود امروز هم از آن روزهایی باشد که با خوبی به پایان برسد و نام نرگس با دلیل و بی دلیل ناغافل به سوی او پرتاب نشود.

مادر جواد، زوج جوان را بوسید و گفت غذا آماده است و منتظر فرزندانش بوده و همان قیمه ای را پخته است که جواد به شدت دوست دارد.

وقتی دور سفره نشستند، موبایل سارا زنگ زد. رییسش بود. وقتی با رییسش سر و کله می زد، زیرچشمی مادر جواد را می پایید که چه ها به جواد می گوید. بارها به این خروس بی محل گفته بود که خارج از وقت اداری به او زنگ نزند. پدر جواد سکوت سه نفر باقیمانده بر سفره را شکست و چند جمله ای در باب اوضاع سیاسی گفت. حواس مادر جواد پرت نشد، آهسته به جواد گفت: این مرد ناحرم زنگ زده به زنت، ناهارش هم سرد شد، هی میگه نه آقای جمهری امکانش برام نیست، اما چرا مرد بی ملاحظه کوتاه میاد نمی دونم. جواد جوابی نداد. پدر جواد به زنش گفت خواهرش را باید دعوت کند. مادر جواد با شوهرش کمی بگو مگو کرد و بخشی از مکالمه عروسش را از دست داد. سارا برگشت. صدایش می لرزید. با تمرکز با رییسش سخن نگفته بود و تمام مدت حواسش به حاضرین و واکنش هایشان بود. می دانست مکالمه که پایان یافت، در راه برگشت، مشاجره ای در پیش است. می دانست نگرش والدین سنتی جواد، به این مکالمه بی موقع چگونه است. می دانست آشنایی جواد در محل کار با او هنوز آنقدر هضم نشده تا کار کردنش در محیط جدید نسبتاً مردانه به آن اضافه شود. پیش از آنکه بنشیند، زیر چشمی نگاهی به جواد انداخت. نگاهشان گره خورد، خشم نگاه جواد را فهمید و آن جملات ناگفته را خواند: حرف زدن با جمهری خارج از وقت اداری یک طرف، انجام مکالمه در برابر چشمان والدین من یک طرف دیگر.

همه ساکت بودند. مادر جواد سکوت را شکست: بهت گفتم نرگس چه لباسایی می دوزه؟ گفته بودم کلاس خیاطی می رفت؟

سارا جواب داد: بله گفته بودید.

ـ دیپلم خیاطیشو که گرفت برای مردم لباس می دوزه. برای عروسی دختر خواهر شوهرم می خوام بدم اون لباسمو بدوزه. دخترش ماشاالله هشت سالشه. چشماشم به خودش رفته. اون روز یه لباس تنش بود، می گفت مامانش براش دوخته. خیلی شیک بود. گفتم اینجوری که مثل مامانت زود می برنت.

پدر جواد ادامه داد: اهل محل یک صندوقی درست کردن که ماهانه تو اون پول می ریزند و به اعضاش هر ماه وام می دن. از همون ها که همه جا بود، اهل محل ما هم این کارو کردن. بچه ها اگه دوست داشتین شما هم عضو بشین.

جواد بی حوصله گفت: ما کوپن وام گرفتنممون پر شده.

مادر جواد گفت: سارا جون تو نمی خوای کلاس خیاطی بری؟ کارش زنونه تره، برا خودتم می تونی لباس بدوزی، اگه بچه دار هم بشی، کنار بچتی.

سارا بی پاسخ قاشق غذایی که دیگر سرد شده بود را به دهان گذاشت.

مادر جواد کوتاه نمی آمد: نظرت چیه سارا جون؟

ـ من خیاطی دوست ندارم. هر لباسی هم که بخوام می خرم. فعلاً هم قصد بچه دار شدن ندارم. فعلاً باید قسط های خونمونو بدیم. من کلی درس خوندم و دلم می خواد توی رشته خودم کار کنم. خیاطی مال آدمای بی سواده.

ـ والا خیاطا خیلی هم بیشتر از شما خانم مهندسای پرمدعا که پاشونو کردن تو کفش مردا پول درمیارن، به شوهرشاشونم بیشتر می رسن.

جواد وارد بحث شد: مامان میشه بس کنی؟ فکر کنم بهتره اجازه بدی، هر کسی خودش برای زندگی خودش تصمیم بگیره و به روشی که خودش دوست داره زندگی کنه.

ـ من فقط صلاحتونو می خوام. بهتره به نصیحت بزرگترا گوش کنید و حرمت موی سفیدشونم نگه دارید. خودتونم پیر میشین، بچه هاتون حرمتتنو نگه نمی دارن.

پدر جواد رو به سارا کرد: سارا جان چرا غذاتو تموم نکردی دخترم؟ می خوای برات گرمش کنم؟

مادر جواد حسودانه گفت: شما چرا حاج آقا، خودم براش گرم می کنم اگه می خواد.

ـ نه بابا جون سیر شدم. ممنون.

******

سارا آهسته به جواد گفت: من فردا پنج صبح باید برم ماموریت، میشه زودتر بریم؟

وقتی زوج جوان خداحافظی می کردند، سارا به مشاجره ای که در پیش بود می اندیشید، جواد به مکالماتی که نمی دانست چرا همیشه باید میان زنش و مادرش اتفاق می افتادند می اندیشید و می شد که نیفتند و گیجش می کردند.

در ماشین هردو ساکت بودند.

سارا سکوت را شکست: فکر نمی کنی بهتر بود با همون نرگس جون ازدواج می کردی که الان هم خیلی خوب خیاطی می کنن؟

ـ باز شروع نکن.

ـ فکر کنم من شروع نکردم.

ـ چرا تو کردی. چند بار گفتم این مردک خارج از وقت اداری بهت زنگ نزنه؟

ـ من هم ازش خواستم. اما رییسمه. می گفت من باید برم برای ماموریت فردا.

ـ کارتو عوض کن.

ـ کار رو زمین ریخته نیست که برم یکی دیگه بردارم.

ـ اصلاً کار نکن. من دوجا کار می کنم. می تونیم بچه دار شیم.

ـ آهان پس بالاخره مادر مکرمتون زحمتشونو کشیدن و کمک کردن که زیر قولت بزنی هان؟ یادته گفتم من نمی خوام زود بچه دار شم، گفتی باشه مساله ای نیست؟ یادته گفتم می خوام کار کنم گفتی اشکال نداره؟

ـ راجع به مادر من درست صحبت کن. من می گم وقتی کارت خوب نیست، می گی کار دیگه ای هم نیست کار نکن.

ـ کار من خیلی هم خوبه.

ـ پس مشکلی نداری با زنگ زدن های جمهری.

ـ دارم ولی این مشکل اونقدر بزرگ نیست که به خاطرش خودمو بیکار کنم.

ـ واقعاً که این دختر مهندسا پرروئن. به خصوص اونایی که هنوز بعد از سه سال زندگی مشترک و بیست و هشت سال سن، بازهم بچه نمی خوان.

ـ واقعاً که ازدواج کردن با یه مرد سنتی که ادعای مدرن بودن می کنه اشتباهه.

ـ می تونی اشتباهتو جبران کنی.

ـ باشه می کنم. همین فردا!

ـ من که طلاقت نمی دم. وایسا تو صف تا موهات رنگ دندونات شه.

ـ بزن کنار می خوام پیاده شم.

ـ در خونه پیاده میشی.

هر دو ساکت شدند. جواد پیش از پیاده شدن سارا را بوسید. عذرخواهی کرد و گفت دوستش دارد. گفت تند رفته. سارا گریه کرد. پرسید: کی اسم نرگس پاک می شه؟ جواد آهی کشید: نمی دونم. وقتی نرگس بود هم می خواست اسم نرگس پاک بشه. وقتی نرگس رو شوهر دادن شروع کرد از فواید نرگس گفتن. تو به دل نگیر. میشه موبایلتو خونه پدر و مادر من خاموش کنی؟ اصلاً یه شماره دیگه برات می خرم.

درب آپارتمان را که باز کردند، نه از اشک های سارا خبری بود نه خشم جواد.

جواد گفت: حیف صبح باید بری ماموریت وگرنه یه فیلم گرفتم توپ! امشب می دیدیمش. راستی نگفتی اسم بچمونو چی بذاریم!

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

میس غذا

2012-01-08T15:55:00.000+03:30

نام معلم زبان هوچهر در مهد غزاله است و ظاهراً به بچه ها گفته بود "میس غزال" صدایش کنند. هوچهر هربار درباره معلم زبانش صحبت می کرد، مثلاً می گفت "میس غذا" گفت بگیم "پلیز گیو می واتر" و امثالهم. چون خیلی بانمک بود، درستش را یاد دختری ندادم، تازه من هم هر روز که هوچهر برمی گشت منزل می پرسیدم امروز میس غذا چی یادتون داده؟ حالا معلم زبان ظاهراً به تنگ آمده چون امروز به هوچهر گفته بود همان غزاله جون صدایش کند، کافیست!

پانوشت: ممنون از احوالپرسی همگی. هوچهر خوب است. دوران نقاهت می گذراند.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

کابوس

2011-12-31T13:34:00.000+03:30

هوچهر در روزهایی که گذشت، به غایت مریض بود. یک هفته ای مهد نرفت. دیشب می گفت خواب مهدش را دیده. خواب دیده که به مهد رفته و دوستانش دورش جمع شده اند و گفته اند آخی ی ی مریض بودی؟!

امروز وقتی مربی اش برای احوالپرسی زنگ زد، از ته دل می خندید. ای کاش مربی ها می دانستند این فرشته های کوچک چطور دوستشان دارند.

دیشب کابوس می دیدم. روزها بود که کابوس ترس از تنهایی و مریضی کودکم و ترس از دست دادنش یا از دست رفتن خودم و تنها گذاشتنش را ندیده بودم. اما باز هم دیدم بس که تب رهایش نمی کرد و هیچ اثر بهبودی مشاهده نمی شد. ذره ذره آب می شد و از آن هم که بود نحیف تر شده بود. بس که خودم و همسرم بیمار بودیم و بیماری ضعیفم کرده بود و گمان می کردم عزراییل پایش را گذاشته روی اسمم! هوچهر کوچکم مظلوم شده بود. آرزو می کردم باز روی مبل ها بپرد وشیطنت کند. تنها یک لبخند کوچکش مرا به وجد می آورد. معصومیت نگاهش و تلاشش برای بهبودی آتش به جانم می زد. وقتی خودش را آماده می کرد تا با سرم بینی اش را بشویم و می دانست که بالا خواهد آورد و گاهی خون بالا می آورد از فشار تهوع اما می پرسید، اگه این کارو کنم خوب می شم؟ می خواستم دنیا دهان باز کند و مرا ببلعد و رهایم کند. وقتی از خیسی بیزار بود اما می گفت مادر دست و پام داغ شده، بشورش و با تماس آب گریه می کرد و محکم گردنم را می فشرد و وقتی هربار می پرسید مادر چون حالم بده هی اجازه میدی پیشت بخوابم؟ مادر من رو زمین می خوابم که کمرت درد نگیره، از خود می پرسیدم، من کی می توانم بشکنم و های های بگریم؟ اصلاً کی فرصتش پیدا می شود؟ من که باید دارو بدهم، دارو بخورم، ضدعفونی کنم، آبمیوه بگیرم، سوپ بپزم، ملحفه بشویم و آرزو کنم که در این میانه جای سر و پایم جابجا نشود و روزهایم چند ساعتی بیش از بیست و چهار ساعت داشته باشند تا بتوانم بخش بیشتر امور و نه تمامشان را رتق و فتق کنم! و چه خوب که مادرم بود که کمی دستی به بالم بزند.

شب ها با دل نگرانی هایم برای دخترک نمی توانستم بخوابم و اگر برای لحظاتی در تب روحم از جسمم فاصله می گرفت، می دیدم که هوچهر با پسر دخترخاله مرحومم بازی می کرد و من می دانستم که همبازی هوچهر دیگر در این دنیا نیست. وحشت می کردم، اما فریادهای بی صدا گلویم را می فشرد و خود را ناتوان می دیم از بازداشتنش. باور می کردم که کودکم را از دست داده ام. تحمل دردش حتی برای چند ثانیه در خواب هم بسیار سنگین بود.

باز رفتم سراغ خانه امیدم، همان پزشک همیشگی اش و عطای مابقی پزشک ها را به لقایشان بخشیدم. آنتی بیوتیکش را عوض کرد و گفت دخترک برونشیت حاد گرفته و آنتی بیوتیک تجویزی توسط دیگر پزشک به اصطلاح متخصص بر برونشیت بی تأثیر است. حال هوچهر رو به بهبودی رفت. شیشه آنتی بیوتیک جدید برایم مقدس شد! چقدر ترسیده بودم!

نمی دانم من ترسو هستم یا حقیقتاً اینهمه ترسناک بود. در هر حال خدا را هزار مرتبه شکر که بعد از کشف آنتی بیوتیک ها به دنیا آمدم! یقین دارم که ظرفیت زندگی مادرانه بدون وجودشان را نداشتم!

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

سیب

2011-12-27T17:30:00.000+03:30

فرض کنید به یک عروسی بروید. عروسی مثل تمام عروسی های این روزها مملو باشد از خوردنی های خوشمزه. شما میان آنهمه خوراکی سیبی بردارید، قاچش کنید و بخواهید آن را به دهان بگذارید. همه از حرکت بایستند و زل بزنند به شما که قرار است قاچ سیب را بگذارید در دهانتان. از آن به بعد هم در بابش با شما سخن بگویند و یادشان برود خوشان چند بشقاب پلو مرغ و کباب و دیگر خوردنی های خوشمزه نوش جان کرده اند. هرجای دیگر خارج از عروسی هم که بروید، باز تمام آشنایانتان درباره آن سیب بگویند و بعد هم درباره خوردنی های دیگر که پیشتر خورده اید اما از زمان ماجرای سیب به این طرف بدانید که همه آمار همه خوردنی هایی که شما خورده اید را دارند!حالا گیریم که بگویند خیلی خوب و باحال سیب می خورید! می شود احساستان را درباره سیبتان، سیب خوردن و حوادث جانبی اش عرض کنید لطفاً؟

این حکایت وبلاگ نویسی من است. حالا گیریم که همه بگویند خوب می نویسم.

اینگونه می شود که نوشتن سخت می شود. خیلی سخت...... و دنیای مجازی یادآوری می کند که زیاد هم مجازی نیست و عین حقیقت است و مثل هر حقیقت دیگری گاهی تلخ می شود و زمانی ناخواسته به صورت آدم مشت می کوبد.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

عنوان ندارد...........

2011-12-17T00:30:00.000+03:30

در گیر واگیر بدبینی همه جانبه مان به آینده مملکت و اوضاع موجود، این اتاقک هایی که شهرداری در سطح شهر پراکنده است برای رواج دوچرخه سواری برایمان روزنه امیدی بود! و مارا واداشت به اینکه تلاش کنیم تا سهم کوچکی ادا کنیم در رعایت بهداشت همه جانبه شهرمان؛ کمک به تمیزی هوای شهر، صرفه جویی در مصرف انرژی های فسیلی، ورزش و کمک به سلامت خانواده و ... .

یکی از همین ها نزدیک خانه مان علم کرده بودند. رفتم سراغش و مسیرهایش را پرسیدم و در خیال خود دیدم که با دوچرخه می روم دنبال هوچهر از مهد برش می گردانم و اجباراً ورزش می کنم و عضلات سی و چند ساله ام را کمی جمع و جور می کنم و به به و چه چه و این حرف ها. در ادامه تخیلات شیرینم و برنامه ریزی برای آنکه در طول روز دوچرخه را کجای خانه ام نگهداری کنم تا شب تحویلش بدهم و این حرف ها، در حالیکه پنج هزار تومانی ام را در دستم گرفته بودم تا عضو این جنبش شوم پرسیدم آیا وسیله ای وجود دارد که وقتی دخترک چهارساله ام را سوار می کنم، ایمنی اش را تضمین کند، مرد لبخندی زد و گفت کرایه دادن دوچرخه به خانم ها ممنوع است!

فکر کنم لبخند آن مرد به اندازه تمام توهین های این قانون و یا بیشتر مرا ناامید کرد. نمی دانم شاید هم عصبانی، تنها تلاش کردم که خرد نشوم اما یقین دارم که مابقی احساساتم را گم کردم، اصلاً نمی دانستم عصبانی هستم، اندوهگینم، شرمسارم، ناامیدم یا همه اینها، فقط می دانستم یک جایی توی دلم درد می کند، یک زخمی دارد که مرئی نیست و کسی باورش نمی کند.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

هوچهر چهارساله

2011-12-03T02:55:00.001+03:30

به دختری آب دادم و بعد از خوردن آب دست می کشید روی شکم و پاهایش.

من: جیش داری هوچهر؟ بدو بریم دستشویی.

هوچهر: نه می خوام ببینم آبها رو که خوردم کجا رفتن!

********************************

هوچهر کار بد کرده بود و پدر او را گذاشته بود روی صندلی تنهایی و هوچهر سعی می کرد، پایش را بگذارد روی زمین تا نشان دهد که می خواهد حرف، حرف والدین نباشد.

آقای شیر: اگر بیای پایین، زمان تنبیهت طولانی تر میشه و باید یک دقیقه اضافه بمونی.

هوچهر با بغض: می خواستم مثلنی دسته گل عروسیمو بردارم. اصلاً دیگه باهات ازدواج نمی کنم!!!

شایان ذکر است هر روز از آقای شیر خواهش می کند که با او ازدواج کند. می پرسد: کارت تموم شد ازدواج کنیم؟!! کارت تموم شد عروسی بگیریم؟! الان باید کیک دهن هم بذاریمو و باهم برقصیم هان! مادر من چطورباید تورمو نگه دارم، دسته گلمم بگیرم؟! مادر ما، در می زنیم، وقتی اومدیم تو برامون دست بزن، کیلی لی لی لی بخون! بعد دست می زنم، کی لی لی لی می خوانم، او از ته دل می خندد، با آقای شیر می رقصد، بعد می گوید باید عکس و فیلم بگیریم و مادام کنار داماد فیگور می گیرد و من عکس می گیرم و در یک عکس که می خواست مثلاً فیگورش جدید باشد، در بغل آقای شیر خوابید و پاهایش را بالا برد و شو*رت عروس خانم را گذاشت در مرکز دوربین و من از فرط غش و ریسه یارای نگه داشتن دوربین را نداشتم! (می بخشید، عکس های عروسی هوچهر خصوصی هستند!) بعد بشقاب کیک و غذا می آورد و با آقای شیر دهان هم می گذارند، بعد به آقای شیر می گوید، بیا باهم عکسامونو ببینیم، باید از عکسامون تعریف کنی، هان!!!

و البته جواب آقای شیر همیشه مثبت نیست: نه من قصد ازدواج ندارم، می خوام درس بخونم!! نه من دیروز ازدواج کردم، امروز حوصله ازدواج کردن ندارم! نه می خوام برم سر کار امروز نمی تونم ازدواج کنم، من فقط جمعه ها می تونم ازدواج کنم، هر روز که به آدم مرخصی نمی دن بره ازدواج کنه!! نه شما می دونی من یه دختر دارم؟!!! نه بین دوتا ازدواج باید سه ماه و ده روز فاصله باشه!!! امروز اسمت مریمه؟ من از اسم مریم خوشم نمیاد با اونایی که اسمشون مریمه ازدواج نمی کنم!

و دخترک اصولاً بعضی روزها هم می گوید: مادر من نمی خوام مهد برم، می خوام بمونم خونه عروسی کنم، با باربیام بازی کنم، اصلاً چرا پدر میره سرکار؟ پس من با کی عروسی کنم؟!!

و در آخر ما فقط آن بالا که دیده اید، نوشته ام "هوچهر چهارساله" هوچهر چهارساله داریم! در عمل تنها گاهی از اینها موجود است، اغلب دختربچه دیگری این دور وبر می پلکد: راپونزل، سیندلرا، ماندانا، مریم، نیکی، هلیا، آوا و ..... .

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

عادت می کنیم*

2011-11-25T01:54:00.001+03:30

می خواستم بروم هوچهر را از مهد برگردانم. نگاهی توی آینه انداختم. رنگ پریده بودم. لب هایم بی رنگ بودند. شب را درست نخوابیده بودم و کوله باری از خستگی و کسر خواب یک هفته ای روی شانه هایم سنگینی می کرد. کمی بزک، دزک مورد نیاز بود. اما حس و حال آرایش کردن موجود نبود. دعا می کردم، آشنایی کسی سر راهم سبز نشود و جلوی در مهد هم زیاد کسی نباشد و سریع دست دخترک را بگیرم و برگردیم.

سر کوچه رسیدم. هنوز نرسیده بودم، یک وانتی برایم بوق زد، بعد هم یک وانتی دیگر، سرش را هم برایم تکان داد و لبخند زد و به گمانم انگشت سبابه اش هم وظیفه اش را در برابر خانم ها به درستی به انجام رساند. اولی نان خشکی به نظر می رسید، دومی هم نمی دانم شاید سمساری بود. بعد هم یک پیکان برایم بوق زد که مسافرکش هم به نظر نمی رسید. بعد هم یک دویست و شش هاچ بک نقره ای. از همان ها که می ایستند و وقتی خودت را زدی به کوچه علی چپ دنده عقب می گیرند. مسافرکش هم بوق زد. سوار که شدم، دویست و شش راهش را کشید و رفت. عقربه ها می گفتند که همه اینها در سه دقیقه اتفاق افتاده بود. نزدیک مهد پیاده شدم. ایستادم. ناگاه شوکه شدم از آنکه یادم نمی آمد چند وقت بود که دیگر از این بوق زدن ها ناراحت نمی شدم. ناراحت نمی شدم حتی وقتی در شلخته ترین و نازیباترین شمایلم ظاهر شده بودم، وقتی یک حلقه کلفت انگشت نشانه ام را می فشرد، که از نگاه هیچ کس پنهان نمی ماند، مصون نبودم از نگاه هرزه هر بی سر و پایی و جرمم آن بود که زن بودم.

اما مصیبت بزرگ آن بود که عادت کرده بودم.

به گمانم وقتی گوشت اسلام را هم در مدفوع خیساندند و بعد کباب کردند، همین حس و حال را داشتیم. اول بینیمان را گرفتیم از بوی تعفن، بعد به بوی بد عادت کردیم، بعد فکر کردیم اصلاً باید در مدفوع خیسانده می شد، بعد که کبابش کردند، یادمان رفت که بوی کباب بوی دیگری بوده، سرمان را تکان دادیم و از بوی کباب به به و چه چه کردیم و در این مسیر هر کس یک راهی رفت. یکی گفت، اسلام بد است، یکی گفت مدفوع بد است، یکی گفت نباید اینگونه می خیساندند، دیگری گفت آن کباب که خارجی ها می خورند، نجس!!!! است و کلی برای بدن ضرر دارد، امتحانش نکنید، بهشت نمی روید و ال می شود و بل می شود. همه مرزها مخدوش شد و به تعداد افراد جامعه دین و عقیده ایجاد شد.

و گناه بدتر آن بود که به همه اینها عادت کردیم.

*نام کتابی از زویا پیرزاد

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

چهار سالگی

2011-11-18T15:49:00.000+03:30

امسال انواع مشغله ها فرصتی نگذاشت تا تولد هوچهر را درست همان شنبه سی ام مهر برگزار کنیم.

اما به راستی سی ام روز دیگری بود. خیال داشتم چیزی به دخترک نگویم که آنروز تولدش است و همه را نگاه دارم برای روزی که می خواهد شمع چهار سالگی اش را در مهدکودک فوت کند. اما نشد. صبح سی ام که بیدار شدم، هوچهر و آقای شیر خواب بودند اما دل من درد می کرد، گمان می کردم قرار است کودکم به دنیا بیاید، هیجانزده بودم اما دیگر چون چهار سال قبل احساس مردن همراهم نبود، آینده روبرویم بود؛ دختر شیرین زبانم و می دانستم که زایمان منجر به مرگ نخواهد شد. دخترک بیدار شد و گفت: صبح به خیر مادر. بوسیدمش. به او گفتم که امروز تولدش است اما باید تا ده روز دیگر صبر کند تا تولد مورد علاقه اش ـ همانطور که خواسته بود ـ در مهد برگزار شود. مثل همیشه چند بار پرسید چرا؟ من هم چندبار به چند زبان برایش توضیح دادم که تنها آن روز خالی بوده برای تولد گرفتن و ال و بل. آنروز اما روز دیگری بود. عصر که از مهد برگشت، پیراهن پف پفی صورتی اش را پوشید و گفت: مادر بیا باهم برقصیم. با هم آهنگ های تولدت مبارک را گذاشتیم و رقصیدیم، عجیب خوش گذشت، با همه رقصیدن هایمان متفاوت بود. شب هم به پارک رفتیم. عجیب دختری بزرگ شده بود! فیگور می گرفت و می گفت عکس بگیرم! من هم گرفتم.

روز دهم آبان با کیکی که از قبل بارها سفارشش را داده بود و خواهش کرده بود ـ همان خانم باربی شش کیلویی ـ وارد مهد شدم. در پوست خودش نمی گنجید. عاشق آن تولد یک ساعتی بود. خودش هم برای خودش رقص چاقو کرد! تمام یک ساعت قر داد و با آهنگ های عموفرشید رقصید و با شنیدن نامش قند توی دلش آب شد. رقصید و کیف کرد. عاشق آن کادوهای هزار تومانی بود.

اما نمی دانم چرا منطقم را تعطیل کرده بودم و می خواستم تولد بهتری هم داشته باشد. بهتر اما نه در نگاه هوچهر. در نگاه من هم.

اینگونه شد که یکی هم در سرزمین عجایب برایش گرفتیم. می خواستم من و آقای شیر هم دورش برقصیم. می خواستم همه دورش برقصند. من یک مادر هیجانزده بودم که دخترم چهار ساله شده بود! شاید مادران فرزندان بیست ساله به من بخندند، شاید وقتی مادر هوچهر بیست ساله شدم قاه قاه بخندم و احساسات امروزم را آب نکشیده و نپخته ببینم. اما چه اهمیت داشت! وقتی هیجده سالگی حق انسان است که خام باشد، امروز هم حق من بود که نسبت با شانزده سال آینده ام خام باشم و از خامی لذت ببرم. در هر حال ما حظش را بردیم.

دور دخترک رقصیدیم. دوستانمان را در حد توان دور خودمان جمع کردیم و رقصیدیم و چهار سالگی اش را باز جشن گرفتیم.
هدیه ما ست کامل اسکیت رولر بلید (کفش و کلاه و زانوبند و...) ـ هدیه ای که از سه سال و یک روزگی انتظارش را می کشید ـ به همراه یک ام پی تری پلیرچهار گیگی بود که قابلیت ضبط صدا داشت. آقای شیر روزها گشت تا در ترکیه آن قورباغه کوچک را پیدا کرد تا دخترک بتواند صدای خودش را ضبط کند و در آن داستان تعریف کند. امروز دختری در آن داستان تعریف می کند بعد با گوش کردن به صدای خودش از ته دل می خندد!

جای همگی خالی.

این هم پاسخ سؤال های متداول که می دانم در کامنت های عمومی و خصوصی پرسیده خواهد شد:

غذاها: ساندویچ ناگت، ساندویچ الویه، سالاد ماکارونی، لازانیا، دلمه برگ مو، پیتزا سکه ای و اسنک اختراعی خودم محتوی اسفناج پخته، قارچ و پیاز سرخ شده و پنیر پیتزا.

به همراه دو نوع ژله: ژله گل رز و ژله رنگین کمان.

گل های رز با سیب های ورقه ورقه شده درست شده اند.

سؤال هایی هم که درباره نحوه برگزاری تولد در اتاق تولد سرزمین عجایب دارید ـ اعم از قیمت و شرایط امکان آوردن غذا و ... ـ را می توانید با مراجعه حضوری بپرسید.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

آنکارا

2011-10-20T13:36:00.000+03:30

جای همگی خالی. شهر زیبایی بود و بسیار خوش گذشت.

گوارای وجودشان آنهمه رشد. ترک ها را می گویم. شهرشان آراسته بود و صنعت لباس و آرایششان بسیار پیشرفته. تمام زن هایی که در خیابان دیدم بسیار شیک و باسلیقه خود را آراسته بودند.

و آنچه بیش از هرچیز قابل تقدیر بود پیشرفت فرهنگیشان بود؛ فرهنگ رانندگی، فرهنگ احترام به عابر پیاده، فرهنگ احترام به زنان و فرهنگ ایجاد امکانات برای کودکان. در مکان های بازی موجود در مراکز خرید، کودکان مانند ایران روی تشک های بادی رها نمی شدند و زنانی بودند عاشق کودکان که با کودکان بازی می کردند و از آنان مراقبت می کردند و همراهشان از سرسره پایین می لغزیدند، با کودکان نقاشی می کشیدند، برای کودکان داستان های خیالی می گفتند و بچه ها در نمایش خلاقانه شان شرکت می کردند، حتی هوچهر که ترکی نمی دانست!

دخترک من بی آنکه کلامی ترکی بداند با آنان همراه شد و بازی کرد و خندید، او فارسی سخن می گفت و کودکان ترکی اما با هم سخن می گفتند و همبازی می شدند و من بهت زده نگاهشان می کردم که دو کودک چطور با هم ارتباط برقرار می کنند! دخترک به آسانی با ما خداحافظی کرد و ما با آرامش به سینمای شش بعدی رفتیم و این در حالی است که در کشور خودمان حاضر نیست در اینگونه مکان ها تنها بماند. تنها یک بار هوچهر آمد و گفت: مادر این دختره بازیمو هی خراب می کنه، چی بگم بفهمه؟ باید انگلیسی بگم؟!

من عاشق آن نیمدایره هوشمندانه بودم که والدین روی پیشخوانش غذا می خوردند و کودکان پایین پیشخوان با بازی هایی که روی دیوار تعبیه شده بود بازی می کردند و میانه بازی می آمدند سراغ مادرانشان لقمه ای می خوردند. من و آقای شیر پس از مدت ها بی دغدغه و بدون امر و نهی کردن با کودکی که نیازهای خودش را می طلبید و بازی خودش را می خواست با هم دو نوشیدنی نوشیدیم.

دستشویی سرزمین کودکانه مخصوص آدم های آن سرزمین بود. یک توالت فرنگی کوچک، دستشویی کوچک و آینه و جای صابون مایع کوچک به همراه یک خشک کن دست کوچک! کنارش. دخترک می گفت، مادر ببین! دیگه نمی افتم توی دستشویی، دستشویی اش کوچولونست! و من عکس گرفتم از دستشویی! شاید برای ایرانیان خارج از کشور، اینها بدیهی باشد و من ندید بدید و کمدی به چشم برسم اما... برای من مادر، مادری که در ایران زندگی می کند اینها حسرت است. در سرزمین عجایب خودمان نیم ساعت دخترک در مجموعه بادی که تمام شد خودش و کفش هایش را گذاشتند پشت در بی آنکه ببینند والدینش موجود هستند یا خیر و من دویدم و دخترک را در آغوش گرفتم و به مسوول آنجا به شدت اعتراض کردم. اما بعد خسته بودم. خیلی خسته .... از این نزاع بی پایان که باید برای هرچیز نزاع کنیم و مادام با هم بجنگیم و انرژی هایمان را برای بی قانونی ها بی جهت مصرف کنیم.

دیدن مردمان دیگر برای من بسیار لذت بخش است و مرا سرشار از انرژی می کند اما یک جایی گوشه ذهنم همیشه ناشاد است و درد می کند؛ آن زمان که به کشورم می اندیشم و می پرسم چه می شد فاصله ما با کورش کبیرمان دوهزار و پانصد سال نبود و باز کورش دیگری پیدا می شد؛ همانطور که آتا ترک همسایگانمان پیدا شد.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

در آستانه چهار سالگی

2011-09-28T16:09:00.000+03:30

اول جملات قصارش:

هوچهر: مادر میشه خشتک جورابمو صاف کنی تا من بپوشمش؟!

.................................................

هوچهر: مادر میشه آستینای شلوارمو درست کنی؟ هی میرن بالا!!!

دوم همان که از سه سال و یک روزگی انتظارش را می کشد:

حالا که هوچهر در آستانه چهار سالگی است، بی صبرانه منتظر تولدش است و مادرش دارد دنبال یک مکان مناسب برای برگزاری تولد دختری می گردد.

و اگر جایی می شناسید، ممنون می شوم که معرفی کنید. تنها یک سالن مناسب باشد کافی است؛ مثل سالن اجتماعات یک مجتمع یا ... .

سوم عکس هایش:

دختر بختیاری. شب یلدای 89

کابوی کوچک


کاماندوی کوچک

چهارم شغل مورد علاقه اش:

اما هوچهر یک سال است که دلش می خواهد آتشنشان بشود و در این یک سال نظرش عوض نشده، عکسش را هم پیدا نکردم. تمام عکس های فوق مربوط به پارسال هستند.

پنجم اینکه:

راپونزل کوچک خانه ماست! هر روز روی مبل دراز می کشد، موهایش را از مبل آویزان می کند و می پرسد: موهام اندازه راپونزل شده؟ مادر بیا بالا! هر روز هم یک راپونزل می کشد و می گوید این منم که راپونزل شدم که چون بلاگر و دیگر هم دستانش خیلی برای آپلود کردن این چهار عکس خون به جگرم کرده اند، الان نمی توانم آپلودش کنم.

ششم اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

دزدی در ملا عام

2011-09-25T01:16:00.000+03:30

دخترک را برده بودم پارک. او غرق بازی بود و من غرق مردم. همه را نگاه می کردم. می خواستم فرصتم را غنیمت بشمارم و به دور از آشپزی و نظافت و بچه داری بروم در عمق آدم ها و کودک درونشان را نگاه کنم. ببینم می توانم از مهندسی معکوس استفاده کنم و بدانم کودکیشان چطور گذشته.

در این هاگیر و واگیر و شلوغی دو دختر یازده دوازده ساله توجهم را جلب کرند که آمده بودند بازی کنند. یکی تپل بود و دیگری لاغر. دختر تپل مانتوی کوتاه و شلوار ورزشی چسبانی پوشیده بود که دست بر قضا گیر کرده بود لای با*سنش. روسری هم سرش کرده بود. هیکلش نیمه بالغ بود. رفته بود روی یکی از وسایل ورزشی و در دنیای کودکانه اش ورزش می کرد و باس* نش را تکان می داد.

یک پسر شانزده هفده ساله هم گرم تماشایش بود و من گرم تماشای هردو. جلوی شلوار پسر به وضوح برجسته شده بود! او و دوستش کنار هم ایستاده بودند و بی هیچ شرمی چشم دوخته بودند به هیکل دختر تپل .
اینجا بود که دیدم چقدر در جامعه ما جای آموزش جنسی خالی است. یقین داشتم هیچ کس برای دختر تپل درباره جلوی شلوار پسری سخن نگفته بود. اگر چیزی می دانست، تنها جملاتی نظیر حیا کن، روسری ات را جلو بکش یا امثالش بود. نمی دانست در جامعه دزدها بهتر است پول نقدش را جلوی انظار نگاه ندارد! یا اگر قرار است آنرا خرج کند یا به کسی اهدایش کند، دانسته و با علم باشد.

به پسر هم کسی نگفته بود دزدی حرام و نادرست است. نگاه به اندام دیگران، وقتی رضایت ندارند، دزدی است. بی شک آموزش غیر مستقیمی که نصیبش شده بود عکس این بود: هرچه دیدی تا جایی که امکان داشت بردار و ببر! ذهنش هم اینگونه توجیه می کرد: می خواست نگذاردش جایی که من بتوانم برش دارم! همه مردانی که می شناخت از ناموس همه می دزدیدند در حد توان. کسی به او هم نگفته بود خیلی بی شرمی است که وسط پارک جلوی شلوارت آنچنان برجسته باشد و برجستگی اش را بمالد به ستون! برای او که قرار بود مردی باشد هیچ چیز زشت نبود. هرچه زشتی بود مال زنها بود: با صدای بلند نخندند، به مردها نگاه نکنند، با صدای بلند حرف نزنند، به مردها توجه نکنند، نیازهای جن*سی شان را ابراز نکنند و ترجیحاً انکارش کنند که کلاسش بالاتر است، وسط پارک ورزش نکنند، سیگار نکشند، مشروب نخورند، آروغ نزنند، ترجیحاً ندوند، همه اندامشان را بپوشانند، در دوران بلوغ قوز کنند تا برجستگی هایشان به چشم نخورد، عادت ماهانه شان که بد جور مایه شرم و سرافکندگی است و... . خلاصه همه اینها متقابلاً برای مردها یا زشت نبودند یا زشتیشان کمتر بود.

در آخر صاحب ناموس پیدا شد و مادر دختر آمد دنبالش. پسر هم رفت دنبال کارش که گربه دزدی بود آماده بلند کردن گوشت و موفق نشد!

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

خرسی فون هوچهر در نمایشگاه مادر، نوزاد و کودک

2011-09-03T13:11:00.000+04:30

ماجرا از آنجا شروع شد که آقای شیر تصمیم گرفت یک گوشی کودکانه برای دخترش بسازد که با آن تنها بتواند به مامان زنگ بزند و بابا و پلیس. تصمیم گرفته بود به تولید انبوه هم برساندش! بعد هم متوجه شد که دیگری پیش دستی کرده و این نوع گوشی در انگلستان تولید شده.

اینگونه شد که مصمم به تهیه یکی برای دردانه اش شد.

گوشی مذکور که به شکل خرس کوچک است، فاقد ال سی دی است و تنها چهار شماره روی آن می توان تعریف کرد. اما مهم ترین خاصیتش که اینجانب شیفته اش هستم، این است که با فرستادن یک اس ام اس خاص به این گوشی، خرس کوچک به شماره تعریف شده زنگ می زند و در حقیقت خاصیت استراق سمع دارد و تا زمانی که شماره فرستنده اس ام اس قطع نکند، تماس قطع نمی شود و من به همین طریق بارها گوش سپردم به مکالمات دخترک و مربی هایش.

دیگر خاصیت این گوشی خاصیت ردیابی است و می توان کودک را با استفاده از آن تعیین مکان کرد و محل استقرار کودک را (از طریق آنتن های BTS) تعیین نمود.

دو دکمه هم کنار گوشی تعبیه شده که با فشردن آنها گوشی به طور خودکار به شماره هایی که برایش تعریف شده، اس ام اس "کمک" می فرستد.

با توجه به اینکه گوشی فاقد ال سی دی است، چراغ های چشمک زنش (که همان چشمان خرس کوچک هستند) با نمایش رنگ های مختلف وضعیت گوشی را نمایش می دهند. برای مثال رنگ آبی نشان دهنده آنتن دهی مناسب، رنگ قرمز کمبود شارژ و.... می باشد.

و استفاده ای که دخترک من از آن می کند در مواقعی است که دلتنگ پدر می شود. خصوصاً زمان هایی که پدر برای ماموریت ترکش کرده باشد. به آسانی گوشی کوچکش را بر می دارد، شماره دو (که شماره پدرش بر روی آن تعریف شده) را فشار می دهد و ادامه می دهد: الو پدر.........کجایی؟ دلم برات تنگ شده. پس کی میای پیشم..................... .

در نمایشگاه مادر و کودک، خرسی فون حضور فعال دارد و با تخفیفات ویژه پذیرای مهمانان عزیز است.

زمان و مکان برگزاری نمایشگاه:
پانزدهم تا هیجدهم شهریورماه
خیابان حجاب، مرکز آفرینش های فرهنگی

این گوشی به قیمت صد هزار تومان (با بیست هزار تومان تخفیف) در نمایشگاه به فروش می رسد. شایان ذکر است که این قیمت، تنها مختص نمایشگاه است.

خرسی فون

2011-09-03T11:34:00.005+04:30

قبلاً درباره خرسی فون اینجا و اینجا نوشته بودم. حالا در نمایشگاه مادر، نوزاد و کودک، خرسی فون حضور فعال دارد و با تخفیفات ویژه پذیرای مهمانان عزیز است.

زمان و مکان برگزاری نمایشگاه:
پانزدهم تا هیجدهم شهریورماه
خیابان حجاب، مرکز آفرینش های فرهنگی

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

کارت خواب

2011-09-03T00:03:00.006+04:30

بخش دیگر استیکرها دادن کارت خواب به کودک است.

شب ها به کودک سه کارت خواب می دهیم که به تعداد کارت ها می تواند والدین خود را صدا کند. به تعداد کارت هایی که کودک حفظ می کند، صبح استیکر دریافت می کند.

مطلب فوق بخش دیگری از روش استیکرها است که برای باقی ماندن کودک در تختخواب کمک می کند.

این روزها خیلی درگیرم. سعی می کنم بیشتر بنویسم. عذرم را بپذیرید اگر کم به خانه هایتان سر می زنم و... .

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

Stickers

2011-08-08T00:03:00.002+04:30

داستان استیکرها داستانی است ریشه کلیه پایه های تربیتی دکتر فیروزی .

دقیقاً نمی دانم از کجا بنویسم و چطور بنویسم، بسیار مفصل است این مبحث و اجرا کردنش صبر و نظم و قانونمندی بسیار می طلبد.

استیکرها یک ضمانت اجرایی قوی و قانون مداری در منزل تعریف می کنند. رابطه والد و فرزند با استفاده از آنها جهت می گیرد و والدین از سردرگمی نجات پیدا می کنند.

از ابتدای دو سالگی می توانیم از استیکرها استفاده کنیم. به همراه کودک می رویم و یک بسته استیکر (برچسب) می خریم و برای کودک توضیح می دهیم که هربار کار خوبی انجام دهد، یک استیکر می گیرد. بعد قوانین را تعریف می کنیم. برای هر سن بر اساس کارهایی که از کودک انتظار انجامشان را داریم، استیکر در نظر می گیریم. برای مثال برای کودک دو ساله: اگه جیشتو بگی استیکر می گیری، اگه شیرتو با لیوان نی دار بخوری استیکر می گیری و .... . سپس در باب کارهایی که ما باید انجام دهیم و خواسته های کودک قانون تعریف می کنیم.

اگه دوست داری بری پارک باید چهار تا استیکر جمع کنی، اگه می خوای بری شهر بازی پنج تا، اگه می خوای بری آب بازی هم پنج تا، منزل مامان جون شب بمونی، شش تا و .... .

از این پس از روش خانوادگیمان که توسعه یافته درس های آقای دکتر فیروزی است، می نویسم. آقای شیر برای هوچهر جدولی ساخته است که با نام جدول ستاره ها برای هوچهر تعریف شده است و آیکون هایی نماد این کارها کنارش ترسیم کرده و هوچهر دیگر همه را می شناسد که هرکدام معرف چه هستند. می داند کدام نشانگر خرید اسباب بازی است و کدامیک رفتن به شهر بازی و کدام منزل دوستانش برای بازی. روبروی آنها به تعداد قرارمان ستاره ترسیم شده. در جدول ما همه کارها پنج ستاره ای هستند.

یک بسته استیکر ستاره هم موجود است که دختری به ازای هر استیکری که می گیرد، ستاره ای برابر آیکون مورد نظر می چسباند.

با ذکر یک مثال بیشتر توضیح می دهم:
هوچهر دندان هایش را مسواک می زند، یک استیکر می گیرد و روی دستش استیکری می چسبانیم. بعد ستاره اش را تحویش می دهیم که بچسباند در جدول ستاره ها.
می پرسم: هوچهر، حالا ستارتو کجا می خوای بچسبونی؟
مثلاً جواب می دهد: می خوام استیکرامو جمع کنم و بعد دوستامو دعوت کنم خونمون. می رود، سراغ جدولش و ستاره را می چسباند روبروی آیکون مربوط به دوستانش. پنج تا که شدند این ستاره ها غالباً فریاد می زند: وااااااااااااای حالا مادر می تونم دوستامو دعوت کنم خونمون!

وقتی عمل مورد نظر (برای مثال همان مسواک زدن یا پوشیدن کفش ها و... ) برای کودک درونی شد، عمل مورد نظر دیگر استیکر نمی گیرد و برای رفتار دیگری استیکر تعریف می کنیم (مثلاً هوچهر دیگر برای شیر خوردن با نی استیکر نمی گیرد).

پیاده کردن قانون استیکرها مصائب خاص خودش را برای والدین به همراه دارد. ابتدا اینکه والدین باید به قانون پایبند بوده، خود منظم باشند.

برای مثال، همیشه باید حواستان باشد تا زمانی که پوشیدن کفش ها توسط کودک در جدول ستاره ها، ستاره خلق می کند، باید به کودک استیکر بدهیم و ستاره.

و وقتی اجرا کردید متوجه می شوید که این مایه گذاشتن ها باید چقدر باشد و معمولاً چقدر کودکان کمترش را دریافت می کنند و والدین خوب بودن چقدر زمانگیر و سخت است و ... . همیشه باید استیکرها همراهتان باشند، در داشبورد ماشین، داخل کیفتا ن و ... .منظم بودن چقدر سخت و پیچیده است و مدیریت کردن از آن هم سخت تر. همیشه گوشه ای از ذهن باید درگیرش باشد و بخشی انرژی برایش ذخیره شود.

اما عجیب ثمربخشند و بخش بعدی که در این باره خواهم نوشت، تبدیل استیکرها به "پول توجیبی" است.

نکات و تجربه ها:

1. برای کودکان دوساله، کارهای بیش از سه ستاره تعریف نکنید. خسته خواهند شد و کار را نمی توانید ادامه دهید.

2. کودکان که بزرگتر شدند، ستاره ها را زیادتر کنید. اینجانب جدیداً شهربازی بردن را ده ستاره کرده ام!

3. وقتی قرار است برای مثال کودک را به پارک ببرید، سخت گیر نباشید و به کودک برای ستاره گرفتن کمک کنید.

مثال: این لقمه رو هم بخوری یه استیکر می گیری، قاشقارو کمک من داخل کشو بچینی استیکر می گیری، اسباب بازی هاتو جمع کنی، استیکر می گیری و ... . اما قانون را خودتان زیر پا نگذارید. همه این زحمات برای ایجاد نظم و مدیریت است.

4. ما برای تمام کارهایی که می خواهیم کودک در ان لحظه انجام دهد استیکر در نظر می گیریم؛ کارهایی که الزاماً پیشتر برای کودک تعریف نشده اند. مثال: هوچهر جان من می خوام تلفن حرف بزنم، تلفنم خیلی مهمه. اگه ساکت باشی استیکر می گیری.

اجرا کردنش، برای من که سخت است، شما را نمی دانم.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

آماده باش! باید فشرده تر شوند، من به فضای بیشتری احتیاج دارم!

2011-08-01T21:54:00.001+04:30

دلبند کوچک من! دلم می خواهد آنقدر مهر بریزم در توبره دلت که پر شود، بعد وزنم را بیندازم روی توبره دلت، مهربانی ها را فشرده کنم تا باز فضایی خالی شود که در آن باز مهر بریزم و مهر بریزم. آنوقت یک توبره لبریز از مهربانی دارم که درش بسته نمی شود بس که لبریز است که تا در آغوش می گیرمش محتویاتش به بیرون فواره می زنند، که آسان مهرش را می ریزد به پایم؛ بی آنکه دستم را به سمتش دراز کنم و حتی پیش از آنکه آرزو کنم..... .

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

اسکناس پادار نسل دوم

2011-07-28T12:13:00.002+04:30

مهد رفتن دخترک، اولین قربانی به هم ریختگی روزهایم بود، مکانمان تغییر کرده بود و رسیدن به مهد دخترک آسان نبود. نظم هر روزه را می خواست؛ کودکی که زود می خوابید و والدینی که او را می رساندند و ... آن روزها مقدور نبود، وقتی یک ماه را در منزل مادرم سپری کردیم. با آنکه اتاق مادرم در اختیارمان بود و با هزار لطف دیگر باز امکانش نبود.

زندگی است دیگر، گاهی فراز و نشیب دارد و زمینش سنگلاخ می شود و نمی شود پاهای کوچک کودک را نیز از تمام سنگ ها مصون نگاه داشت، نمی شود از سنگ ها خواهش کرد که پاهای کوچک بی طاقت کودکان را هدف قرار ندهند، دلشان از جنس خودشان است خب، از سنگ است و لابد مغزشان هم به بی انعطافی خودشان و اصلاً رسالتشان همین است.

هوچهرک بی تاب همکلاسان و مربی هایش بود. مادام در نقش الناز جون بود و لیلا جون و من گاهی پشت به دخترک برای افسردگی نگاهش و دلتنگی هایش اشک می ریختم.

شهریه اردیبهشت را پرداخت کردیم، بی آنکه دخترک یک روز برود. نخستین روز اردیهشت، به مدیر داخلی اعلام کردم که دخترک دیگر نمی رود و جایش شاگرد بگیرند. هیچ از شهریه و مبالغ نسبتاً هنگفتی که برای جشن آخر سال و امثالهم از ما گرفته بودند را پس ندادند و آنچنان برخورد توهین آمیزی نثار من و آقای شیر کردند که مجالی نماند در باب دلتنگی کودکی بگوییم که عشق به مربی هایش در وجودش نهادینه شده بود، که مانده بود در نقش الناز و لیلا، که هر روز هال خانه را مرتب می کرد با کمک لیلا جون و می گفت دارد کلاس را جمع و جور می کند، بعد قرار است باهم بروند پیش الناز جون که با بچه ها در پلی گراند است.

دوماه گذشت و احساسات هوچهر و دلتنگی هایش هیچ تغییر نکرد. شماره مربی ها را ندادند تا دخترک دمی صدایشان را بشنود. با مربی دیگری که پیشتر او نیز در امید فردا بود و شماره اش را داشتم تماس گرفتم و خواهش کردم تا وضعیت هوچهر را برای مربی ها شرح دهد و شماره ای از آنان بگیرد.

اما هر دو مربی امتناع کرده بودند و خود موضوع را به اطلاع مدیر داخلی مهد رسانده بودند! هوچهر آمد و گفت: خب اشکال نداره مادر با گلبرگ جون قرار بذار و دیگر سراغ مربی ها را نگرفت. غمگین تر بودم. تنها صدایم را شنیده بود که به گلبرگ جون می گفتم: آخه هوچهر که دیگه شاگرد مهد نیست که بترسند و بگند مطابق قانون مهد ما شمارمونو به بچه ها نمی تونیم بدیم و من گمان کرده بودم در اتاقش گرم بازی است و صدای من را نمی شنود که در هال کوچکمان سخن می گفتم و پیشتر نیز قول داده بودم که از گلبرگ جون شماره مربی هاتو می گیرم. دلم می خواست، دخترک کمی کودک تر بود و باز هم بهانه می گرفت، اما او نیز چون بی مهری از این دست را تجربه نمی کرد. اندیشیدم که من شانزده ساله بودم و امروز هنوز آنقدر بزرگ نشده ام که غم آن روزم کوچک شده باشد، یعنی می شود دخترک آنقدر بزرگ شود که دیگر نشناسدشان؟ یعنی می شود؟

تنها با خود تکرار می کردم: کودکان نسبت به تغییر واکنش نشان می دهند اما به سرعت به تغییر خو می گیرند.

دخترک نیز تنها برایشان اسکناس پاداری بود که دیگر خاصیت نقدینگی اش را از دست داده بود، کاغذ باطله بود لابد و من بی صدا فریاد می زدم که باارزش است، که دوستش بدارید، که موقعیت شغلیتان را به خطر بیندازید برای کودکی که عشقش پاک و ناب است، که آیا اینکه سلطان رویاهایش هستید هیچ نمی ارزد؟

مگر من چه خواسته بودم؟

امروز پس از گذشت سه ماه دخترم تنها سراغ همکلاسی هایش را می گیرد و می پرسد آنها مهد قندعسل می روند و این برایم دردش بیشتر است، هرچند آموخته است با دلخوشی های دیگرش دلش را خوش کند؛ با کلاس موسیقی اش و با دوستان دیگرش.

هرگز تصور نمی کردم آن مهد تمیز و منظم با مربی های مهربان و مدیر خوش برخورد، روزی کابوسی باشد و آن روز که پولمان تامین جیبشان نباشد، اینگونه رنگ عوض کنند.

اما همین است دیگر.

باید قبول کرد. زندگی همین است. واقعیت با حقیقت متفاوت است. باید با واقعیت کنار آمد. باید پذیرفتش و از آن درس گرفت.

و شاید نیمه پر لیوانش آن باشد که کودکان نیز بایدغم را بشناسند و اگر به مادران باشد، بسا تا آن روز که نفس می کشند، نگذارند فرزندشان آن را بیازمایند.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

اسکناس پادار نسل اول

2011-07-25T00:11:00.003+04:30

مدرسه فرزانگان اهواز ابتدا خانواده کوچکی بود. تازه تاسیس بود و ما هشتاد نفر در خانه ای استیجاری و بدون نیمکت و تنها با چند صندلی دسته دار فلزی تحت نظر دبیرانی که درست نمی دانستند مسیر کدام است آموزش می دیدیم؛ دبیرانی که ما را چون نوابغ نگاه می کردند و هرجا نبوغ عجیبی نشان نمی دادیم و وحی به ما نازل نمی شد می گفتند اشتباه آمده ایم. ما بودیم و چند جزوه کپی شده که از دبیرستان تهران رسیده بود دست مدیریت.

اما اینگونه شد که ما و دبیران و مدیر و معاون، در آن مسیر پر سعی و خطا خانواده کوچکی ساختیم.

دوم دبیرستان که بودم کار پدرم به تهران انتقال یافت. ماه اول سال بود. مادرم مدیر دبیرستان بود و همراه دو خواهر کوچکترم زودتر به تهران رفت. من ماندم و پدرم. قرار بود ما هم برویم. زمان دقیقش مشخص نبود. هر روز مدیر می پرسید چرا ثبت نام نکردی و همانا منظورش آن بود که چرا شهریه پرداخت نکرده ای. مادرم می گفت: آموزش استعدادهای درخشان رایگان است و هر سال تنها برای کمک، مبالغ ناچیزی پرداخت می کرد. همکلاسان متمولم یا آنان که والدینشان اعتقادی به رایگان بودن مدرسه نداشتند سوگلی بودند و از تمام توبیخ ها و تنبیه ها مبرا که اسکناس پادار بودند و من و امثال من سکه های مسی بی ارزش.

آن روز یکشنبه، مانند دیگر جلسات، تمام تمرینات جبرم را با اشتیاق حل کرده بودم. به انتظار نشسته بودم تا برای تمریناتی که ابتکاری بودند، وقتی آقای نون پرسید چه کسی حل کرده، دستم را بالا ببرم.

تمرین اول که حل شد، آقای نون گفت نکته اش را بنویسید. کاغذی درآوردم تا نکته را روی کاغذ بنویسم. آقای نون نگاهی به من انداخت و گفت: چرا در دفتر نمی نویسی، گفتم دفترم نامرتب می شود، حجمش را نمی دانم بعداً در دفتر پاکنویس می کنم. گفت در کتابت بنویس، کاغذ گم می شود، گفتم کتابم هم کثیف می شود، کاغذ را گم نمی کنم، اگر احیاناً هم گم شد از دفتر بچه ها می نویسم. گفت: از کلاس برو بیرون! بهت زده نگاه می کردم. گمان می کردم یکی از بهترین های کلاس جبر بودم، خود را مستحق چنین تنبیه تحقیرآمیزی نمی دانستم. به دوستم سین گفت، ببرش دفتر. گریه می کردم، سین هم با بغض نگاهم می کرد و کلمات برای دلداری دادنم بر زبانش جفت و جور نمی شدند.

خانم میم مدیر مدرسه گفت باید تعهد بدهی. گریه می کردم. خودکار در دستانم می لرزید. گفتم، چه باید بنویسم. گفت، بنویس: تعهد می دهم تا آخر این هفته بیشتر در این مدرسه نمانم!

اگر شک داشتم که تمام نمایش برای نوشتن آن چندخط بود، با پایین آمدن آقای نون به یقین بدل شد، وقتی که به خانم میم گفت: حسب الفرمایشتان فرستادمش پایین!

مادرم تهران بود، آنجا نبود تا سر بگذارم بر شانه هایش و بگریم. بگویم یادت هست آن علاقه بی حد و حصرم به آقای نون و درس جبر؟ یادت هست تفریحم رمزگشایی سوالات جبر بود؟ برای هیچ کس جز من نمی ارزند. راستی اینکه فرزانگان تهران مرا پذیرفته هیچ خانم میم را هیجان زده نکرد. یادت هست، هربار که بازیگوشی، مرا به بازی می گرفت، بر من نهیب می زدی که مدرسه تهران مرا نخواهد پذیرفت؟ به یاد نمی آورم کسی آفرینی گفته باشد برای آن نامه پذیرش؛ نه شما نه حتی خانم میم.

کار پدرم انجام شد و آفریدگار بیش از آن در سیاهچال نگاه های تحقیرآمیز خانم میم سرگردانم نگذاشت. روز چهارشنبه آخرین روزی بود که در خانه دومم سپری می کردم.

به دفتر رفتم برای خداحافظی از خانم میم و اعلام آنکه به تعهدی که از من گرفت ـ هرچند به ناحق ـ عمل کرده ام و پیش از پایان زمان مقتضی در حال ترک دبیرستانم.

در حال جابجا کردن تعدادی جزوه بود. دستم را دراز کردم به سمتش و گفتم خانم میم دارم می روم، خداحافظ. بی آنکه نیمرخش تمام رخ شود گفت: "داری می ری؟ به سلامت". حیران نگاهش کردم. آیا گفته بودم امروز چون تمام روزهای دیگر آفتابی است، که هیچ یک از ماهیچه های صورتش ذره ای جابجا نشدند؟ آهسته دستم را انداختم. تا آن روز مادر دومم می دانستمش و تمام توبیخات و تنبیهات و تعهد گرفتن هایش را گذاشته بودم پای تنبیهات مادرانه، عدم درک نسل جدید و امثالهم. اما ناغافل یتیم شدم. از آن هم بدتر..... یتیم بودم و نمی دانستم. گمان کرده بودم آنجا منزلم است و نبود. انتظارم زیاد نبود که اگر مادرم هم نبود، اسکناس پادار هم نبودم، هیچ از عالم کم نمی شد اگر آن آخرین بار او نیز دستش را به سمتم دراز می کرد و بوسه خداحافظی می نشاند بر گونه ام. به گمانم گلویم ورم کرده بود، دلم زخم شده بود، حل مسایل جبر شادمانم نمی کرد و دبیرستان فرزانگان تهران تنها برایم کابوس شوم دیگری. خانه ام را گم کرده بودم، گویی هرگز خانه ای نداشتم، تنها رویایی که دیگر نبود یا کابوسی که من رویا پنداشته بودمش.

نیمرخ بی روح خانم میم و فریاد برو بیرون گوشخراش آقای نون مهر پایان نافرمی بود بر خاطرات آن روزهایم، بر ترک مدرسه ام و آخرین کلاس جبرم.

سال ها از پی یکدیگر گذشتند و آن نیمرخ هرگز کمرنگ نشد. فریاد آقای نون همیشه در گوشم زنگ می زد و کابوس اسکناس پادار همواره مرا می ترساند. دیگر ندیدمشان.

راستی آیا می دانند که زخمی بر دل دخترکی نشاندند که وقتی زن بزرگی هم شد، زخمش هیچ التیام نیافت و چون اشاره ای بنشیند بر زخمش، چون کودکی می گرید؟

اسکناس پادار نسل دوم را در پست بعد بخوانید.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید

در سه سال و هشت ماهگی

2011-07-18T14:51:00.003+04:30

هوچهر: مادر یادته بچه بودم بهت می گفتم نانایی؟
من: نه یادم نمی یاد.
هوچهر: منم یادم نمی یاد!

*****************

هوچهر: مادر یادته بچه بودم به هپامیما می گفتم هاپایی؟!

******************

مادر میشه برای عقدم خاله شیما موهامو رنگ کنه؟ آخه خیلی خوب رنگ می کنه!

******************

باز هم آقای شیرِ مرا کش رفته برای خودش. به من می گوید: این داماد منه. برو برای خودت یه داماد دیگه پیدا کن.
می گویم: نمی شه شما یه داماد دیگه برا خودت پیدا کنی؟
جواب می دهد: نه خانم مربیم گفته خوب نیست هی داماد عوض کنیم!
به آقای شیر می گوید: من الان آسا هستم، الان عروسیمونه. زود باش دیر شد دیگه. باید فیلم بردار هم بریم، کیک هم باید دهن هم بذاریم. هنوز هم نی نی نداریم. بعد یه دختر خوشگل از توی دل من درمیاد اسمشم هوچهره! پاشو الان باید باهم برقصیم!
آقای شیر چشم دوخته به صفحه کامپیوتر و سرگرم کار است، می گوید: امروز بارون اومده عروسی به هم خورده! فعلاً هم افسر اومده جریمم کرده، از اینجا نمی تونم تکون بخورم. عروسی فرداست.
هوچهر هم با بغض می گوید: اصلاًً دیگه آسا نمی شم میرم هوچهر میشم!

بعد هم گریه کنان قهر کرد و لباس عروسش را که همانا پیراهن و شال من بود انداخت و رفت! به اینجا که می رسد باید بروم منت کشی هوکم* و خواهش کنم که آسا بماند!

*havak: هووی کوچک

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

قایق امشب به آمریکا می رود، فردا در آسمان دیگری سیر می کند

2011-07-03T01:30:00.005+04:30

وقتی وارد اتاق شدم گفت که دارد می رود امریکا و کمدهایش را خالی کرده وتمام اسبابش را هم ریخته بود توی قایق تا با خودش ببرد!

بعد پرسیدم اونوقت اون رختخوابا چین گفت اونم سرسره قایقمه!

پرسیدم مابقی که روی زمین ریخته چی هستند، گفت اونا رو هم جدا کردم که نبرم!

بعد هم سر جای من خوابید و من یکی دو ساعت سرگرم جمع آوری اسباب و اثاثیه و خالی کردن قایق مذکور بودم ـ همان اسبابی که قرار بود به آمریکا برسند و فردا فراموش می شدند ـ تا بتوانم دخترک را برگردانم سرجایش و رختخوابم را پس بگیرم!

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

شرح حال

2011-07-02T11:25:00.003+04:30

نام بیمار: سیفون

نام پزشک معالج: دکتر شیر

وضعیت: بیهوش!

جناب آقای دکتر شیر

با سلام به استحضار می رساند، وضعیت سیفونی که تمام عصر جمعه خود را برای درمانش و جراحیش صرف نمودید، از وضعیت چکه های قطره قطره به شکل زیر درآمده است:

به محض اینکه شیر کنارش را باز می کنیم تا به هوش بیاید، به مایع حیاتش که متصل می گردد، از تمام درزها و سوراخ هایش آب به بیرون فواره می زند و نخ بینوایش را که می کشیم، با تشنج و تکان های شدید، آب های داخل شکمش را به بیرون خالی می کند و تمام بخش را خیس می کند. بعد هم که ظاهراً دیگر سیستمش اتوماتیک شده، بدون کشیدن نخش (دقیقاً وقت گرفتم) هر چهل و پنج ثانیه یک بار باز با تشنج و رعشه، آب هایش را خالی می کند (باز هم تاکید می کنم بدون اینکه به نخش دست بزنیم هر چهل و پنج ثانیه یک بار شکمش خالی می شود) و این وضعیت ادامه دارد تا مایه حیاتش را قطع کنیم. پزشک کشیک می گوید این تشنج ها کمی هم شباهت به عطسه دارد و شاید به خاطر دستکاری دل و روده اش حساسیت هم پیدا کرده یا آنکه آچار شما در شکمش جامانده و عجالتاً آنتی هیستامین تجویز کرده و بتامتازون هم که کورتون است و بر هر درد بی درمان دوا. مورفین هم داده ایم تا بیهوش باشد و فعلاً گندش در نیاید تا شما تشریف بیاورید و با دستان شفابخشتان مرهمی بگذارید بر زخمش.

به خانواده بیمار هم گفته ایم که عمل رضایتبخش بوده و فعلاً بیمار خواب است و پزشک معالجش باید ویزیتش کند.

ارادتمند شما هدنرس بخش

ننه قدقد

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

حکیم، خروجی شهیدبهشتی

2011-06-27T03:16:00.002+04:30

وقتی کمرم گرفته بود و هیچ چیز درمانش نمی کرد، یک پزشک، یا شاید فیزیوتراپ با تخصص کایروپرکتی به من معرفی کردند. عکس و ام آر آیم را نگاه کرد. گفت دیسک پیشرفته دارم، فقق مهره هم دارم. یک بیرون زدگی مهره هم دارم!

روی تخت که خوابیدم، در جهات عجیب و غریب مرا چرخاند، صدای قرچ قرچ مهره ها و استخوان هایم بلند شد. گمان کردم، کمرم شکست. دردی نداشت بیشتر از دردی که مادام با من بود اما صدایش عجیب و بی شباهت به شکستن نبود. وقتی استخوان هایم ناله می کردند، کایروپرکتور از من تحصیلاتم را می پرسید و شغلم را. از کودکم می پرسید که چقدر بغلش می کنم و حجم کار خانه ام را اما از زخم دلم هیچ نپرسید. نپرسید، راستی به تازگی دخترخاله ات و کودک دو سال و نیمه اش فوت نکرده اند؟

مرا فرستاد اتاق کناری و گفت کمپرس سرد برای شما بهتر جواب می دهد. خانمی آمد و کمپرس سرد گذاشت روی کمرم. جریان برق ملایمی هم عبور کرد از کمرم.

وقتی بیرون می رفتم بهتر بودم. دو ساعت بعد دردها همان بود که بود. روزهایی که درد امانم را می برید، می رفتم کایروپرکتی. برای ده دقیقه سی هزار تومان پرداخت می کردم، تا بتوانم کمرم را که زیر بار غصه خم شده بود تنها برای دو ساعت راست نگاه دارم. تمام مسیر تا زمانی که وارد خروجی شهیدبهشتی می شدم، دخترخاله ام با من بود، داشتیم باهم بزرگ می شدیم، باهم می خندیدیم و در منزل پدربزرگم تا نیمه های شب پچ پچ می کردیم، همزمان ازدواج می کردیم، من جهیزیه اش را می چیدم و باهم بچه دار می شدیم، ساعت ها تجربیات مادرانه مان را به اشتراک می گذاشتیم، کودکانمان را پارک می بردیم. کودکش را در آغوش می گرفت و باهم از سرسره پایین می آمدند، گل از گل کودکش می شکفت و من نگاهش می کردم و می گفتم چه مادر شادی. خوشا به حالش. به گمانم من کودک درونم را گم کرده ام و اینگونه کنار یکدیگر روزهای عمرمان را سپری می کردیم.

خاک مزارش به مرور کمپرس سردی شد روی دردم. دردها رفتند. وقتی باز اسباب کشی می کردم، چشم انتظار دردها نشسته بودم اما نیامدند. هیچ نیامدند، گویی عکس های رادیولوژی هم کابوسی بیش نبودند. اما وقتی وارد اتوبان حکیم می شوم، خروجی شهیدبهشتی که ظاهر می شود، کمرم تیر می کشد، پشتم خم می شود و داغ دلم تازه می شود. چشمانم سیاهی می روند. مردی می بینم که از زنی می پرسد، تحصیلاتت چقدر است و زنی که به جای آخ گفتن مدرکش را فریاد می زند. مرد می پرسد و می پرسد و فشار دیگری می آورد روی کتف ها و زن فریاد می زند: این روزها چه کسی سر جایش نشسته که من نشسته باشم؟ مرد می پرسد: دردهایت بهتر شد زن می گوید دردهایم را نمی دانم اما احساس بهتری ندارم.

زن روی تخت دراز می کشد، کمپرس سرد آرامش می کند. مور مور جریان برق می بردش به دنیای مردگان. پرستار می گوید وقت تمام است. زن باید برخیزد، ناچار به ترک جهان مردگان است. زن درست در اتوبان حکیم خروجی شهیدبهشتی زنده می شود.

امروز تولد کودکی است که اگر می بود، سه ساله می شد. راستی حالا اسکوترش که قرار بود مادرش برای تولد سه سالگی تهیه کند، پرواز هم می کند؟ حتماً دنده هوایی هم دارد.
.
.
.
این پست سه روز قبل به ثبت رسید. شک ندارم دیگر دنده هوایی اسکوتر کار نمی کند. حتماً وروجک تا حالا اسکوتر بینوا را دیس اسمبل* کرده!

*disassemble

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

بانوی کوچک

2011-06-25T00:07:00.003+04:30

هوچهر در اسباب کشی، سربند دخترک، جوراب شلواری من است! سطل آشغال هم که معرف حضور هست!

یکی از بازی هایی که هوچهر روزانه انجام می دهد، رفتن در قالب شخصیت من یا دوستانم است. بعد می آید منزل ما تا کودکانمان با هم بازی کنند. امروز من آسا جون بودم و او نگار جون بود و هوچهر دختر من بود. یکی از پیراهن های مرا پوشیده بود (در همان فرایند هر روزه که تمام لباس های مرا بیرون ریخته بود) آمده بود منزل ما. مادام می گفت: آسا جون بیا صحبت کنیم. می گفت: شوهر شما هم نیست؟ رفته محشر*؟!!! من هم می گفتم که رفته محشر! پرسید: آسا جون......می گم.......ناهار چی پختی؟ گفتم ماکارونی. گفت منم می خوام یه روز دعوتتون کنم براتون آش بپزم و این مکالمه زنانه ادامه داشت.

موقع ناهار شد. گفت می خواهد سفره بیندازد که بچه ها راحت غذا بخورند! بعد هم سفره مهمان مرا برداشت. مجبور شدم برای این مهمانی هزارتایش کنم، تا قرار نباشد من و مهمان عزیز با فاصله ای به اندازه عرض اتاق دور سفره پیشنهادی نگار خانوم بنشینیم. زیرسفره ای انداخت، با هزار مشقت، سفره را رویش پهن کرد. بشقاب ها و قاشق و چنگال ها و لیوان ها را برد. برایش در ظرف گل، منگلی کودکانه اش غذا ریخته بودم. پرسید: این ظرف کیه آسا جون؟ گفتم: ظرف مهمونمونه! گفت: اون مارپیچی ها (ظرف خودم را که آرکوپال بود، نشان داد) برا خودتونه؟ گفتم: بله. گفت: چرا ظرف مهمونتون کوچولونست؟! گفتم دیگه ما سلیقمون اینجوریه! حالا با هزار مصیبت و داستان باید لباس نازنینم را از تنش خارج می کردم تا در دنیای تخیلات دخترک شهید نشود! گفتم: نگار جون لباستو عوض کن، تو خونه راحت باشی. آدم بچه دار که لباس اینجوری نمی پوشه، الان بچت روش غذا ریخت، چی؟! خلاصه راضی شد.

می دانست مهمان است و خانوم بزرگ است و باید خودش بی کمک غذا بخورد. کمی نگاه کرد و گفت: آسا جون میشه این ماکارونی ها رو برا من خورد کنی؟ خرد کردم و گفت: نیست من عجله دارم باید زود برم دنبال کارم، شما باید بعضی کارهامو انجام بدی! این هم برای توجیه روال منطقی نمایش بود. لابد فهمیده بود که من از کارهای سینمایی که روال منطقی داستان مورد دارد بیزارم و ممکن است نمایشش را ترک کنم.

بعد ریخت روی لباسش. گفت: الان میرم خونه لباسمو عوض می کنم. بچم غذا ریخت روش (این هم توجیهی بود که خانوم بزرگ هنگام خوردن غذا می ریخت روی لباسش!). آخه می خوام برم ناخونامو درست کنم برم دانشگاه. بعد چند لقمه چپاندم توی دهانش و باز گفت: مرسی گذاشتی دهنم خب من دستم بنده، بچه تو بغلمه! ماست هم ریختم توی قاشقش. پرسید: ماست خوردن استیکر داره؟ گفتم: برا شما نه نگار خانوم! هوچهر ماست که می خوره استیکر می گیره. مجبور شده بود ماست بخورد بی استیکر! بینوا همه را خورد و مظلومانه از خیر استیکرش گذشت. ترجیح می داد همبازی باشیم بی استیکر تا هوچهر باشد با استیکر. تنها گفت: ماست برا خانوما هم خاصیت داره؟ تنها مانده بود بگویم بلللللله، اگه بخورن وقتی یائسه شدن پوکی استخوان نمی گیرن، آخه خانوما خیلی مسوولیت های جسمی سنگینی دارن...... تا مکالمه زنانه مان کامل شود! اما دلم سوخت برایش و در گوشش گفتم: یه لحظه هوچهر بشو. بازی که تموم شد، استیکرتو می دم! با خوشحالی گفت: باااااااااشه. هیچ زمانی امکان نداشت، قبول کند در میانه بازی لحظه ای هوچهر شود.

بعد، مهمان محترم گفت که پی پی دارد! بعد هم نگار خانم فریاد زد: آسا جون میشه یه لحظه بیای؟ وارد دستشویی شدم دیدم دمپایی هایم نیست. یادم رفت در بازی هستیم و گفتم: دخترم چرا دمپایی های منو پوشیدی؟ دلگیر شد و گفت: من که هوچهر نیستم. من نگار خانومم. خب من بزرگم دیگه. دمپایی بزرگارو می پوشم. آسا جون میشه منو بشوری؟!! رفتیم و ک*ون مهمان محترم را شستیم و زل زده بودیم به دو دمپایی بزرگ در پای نگار خانم که ممکن بود پر از جیش و پی پی شود و خودمان هم با یک جفت دمپایی آقای شیر سرسرکنان خودمان را رساندیم به مهمان محترم تا مهمان نوازی را تمام کنیم! این بار هم چون می دانست هیچ توجیهی در باب شستن پشت مهمان موجود نیست، اصلاً توضیحی نداد و وارد مقوله اش نشد!

آقای شیر تلفن کرد. هوچهر گفت: شوهرته؟ از محشر زنگ می زنه؟ بهش بگو نگار خانم یه گردنبند خوشگل داره! و ریسمان درازی را که با مگنت هایش برای خود ساخته بود و روی لباس من پوشیده بود، نشان داد.

بعد رفت و مایویش را آورد تا بپوشد و برود ناخن هایش را درست کند و برود دانشگاه! گفتم: نگار خانوم، آدم که با مایو نمیره دانشگاه. گفت: آخه هوا گرمه! آهی کشیدم و گفتم باشه بیا کمکت کنم بپوشی و با خود گفتم بگذار در دنیای تخیلاتش پادشاهی کند تا آن روز که واقعیت را چون پتک بکوبند در مغزش که اینکه او گرمش می شود در هیچ کجای معادلات جامعه لحاظ نشده است. باز فراموش کردم در بازی هستیم. در آغوشش گرفتم و نمی دانستم چطور به جای فرداها از دلش در بیاورم آنروز که خواهد فهمید جزء بخش فراموش شده جامعه است. باز فریاد زد........اه ه ه ه . من که هوچهر نیستم منو بغل می کنی. من نگار خانومم. الان شما اونی هستی که ناخون درست می کنه. باید نوبت بشینیم؟ خانوم وقت من کی ه؟ یادتون نره برام لاک بزنید هان.................... .

*محشر: یک روز که آقای شیر از ماموریت برگشته بود، عکسی از سفرش را نشانم می داد گفت: اینجا محشره. هوچهر پرسید: پدر رفته بودی محشر؟! ما هم گفتیم که محشر بوده. از آن پس شوهر هوچهر هر روز می رود محشر، ماموریت!
.
.
.
فکر کردید ما اشتباه کودک را اصلاح می کنیم، لذت شنیدن اشتباه شیرینش را از خود می گیریم که کودک صحیحش را یاد بگیرد؟ سخت در اشتباهید! نسخه پدر و مادر نمونه باشد برای علاقمندانش.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

پیشداوری

2011-06-13T00:18:00.001+04:30

برای خرید منزل جدیدمان، نزدیکی پارک به آن، یکی از پارامترهای مهم برای انتخابمان بود که بتوانیم به آسانی برای لحظاتی زندانی کوچکمان را از چنگال آپارتمان برهانیم.

اینگونه شد که من و هوچهر می توانیم هر روز به پارک برویم و دیگر پارک رفتن یک پروژه عظیم نیست که باید از پیش برنامه ریزی شود.

هوچهر هر روز کودکان جدیدی می بیند و بازی با کودکان در سنین مختلف و فرهنگ های متعدد را تجربه می کند. کودکان ساختمانمان که همسال دخترک هستند به پارک نمی آیند. مادرانشان معتقدند که کودکان داخل پارک بی ادبند اما من با ایزوله بزرگ کردن کودکم مخالفم و می اندیشم که برای انتخاب دوست باید وسواس به خرج داد اما برای آشنایی با مردم جامعه ـ جامعه ای که روزی دخترک باید واردش شود ـ پارک رفتن فرصت مناسبی است تا تحت نظارتم تجربه اش کند. در ثانی کودکان پارک متغیرند و همیشه افراد مشخصی به آنجا رفت و آمد نمی کنند تا بشود قانونی در بابش صادر نمود.

امروز وقتی وارد پارک شدیم، کودکانی که سرگرم بازی بودند، همه بزرگ بودند و هوچهر محافظه کارانه گوشه ای ایستاده بود تا یک همبازی برگزیند. دو دختر بچه پنج ساله کوچکترین ها بودند و با یک تفنگ آبی با هم بازی می کردند و دنبال هم می دویدند. هوچهر هم شروع به دویدن به دنبالشان کرد و آنها بی توجه به دخترک ادامه می دادند و یکی از آنان هوچهر را یک بار هل داد. اما هوچهر با خنده هایشان قهقهه سر می داد و گهگاهی زیرچشمی عکس العمل مرا می پایید و من به سرعت چشمانم را روی کتابم متمرکز می کردم و تنها گاهی من نیز به دخترک لبخند می زدم تا بداند رفتارش مورد تایید است اما تمام ثانیه ها من حضور ندارم و باید به تنهایی حل و فصلشان کند.

چند دختربچه هفت ـ هشت ساله به جمع کودکان اضافه شدند و بازی چدیدی را طراحی کردند و دو دخترپنج ساله را هم به جمع دعوت کردند. بازی اینگونه بود که کودکی گرگ می شد و هر کودکی برای اینکه از دست گرگ رها باشد، تنها حق توقف در خانه های قرمز زمین بازی چهارخانه آبی ـ قرمز را داشت. هوچهر با دقت گوش سپرده بود و بعد بی دعوت وارد بازی شد و عجیب درست بازی را انجام می داد و باز به من نگاه می کرد و من وانمود می کردم که توجهی به دخترک ندارم. می خواستم خود تصمیم بگیرد و خود برای بیرون کشیدن گلیمش از آب ممارست کند و نظارتم کاملاً غیر مستقیم باشد.

موهای دخترک شل شده بودند و کش موهایش آویزان بود اما قرار بود دخترک نداند که دارم زیر و بم رفتارهایش را نظاره می کنم. دو مادر کنارم نشسته بودند و گوش هایم تیز شد وقتی دانستم در باب کودکم سخن می گویند. اولی گفت: چه آدم های بی مسوولیتی پیدا می شن. بچه رو تنها فرستاده پارک. دیگری گفت: شاید هم اومده، همه نیمکت ها را وارسی کردند و مادر هر کودک را برگزیدند و هیچ به من مشکوک نشدند و با صدای بلند ادامه دادند: نه اون نیست اون مادر بچه تپلست. اونم که مادر اون پسرست...... . حتماً مادرش نیست دیگه وگرنه موهای بچه رو درست می کرد، توی این گرما طفلی بچه عرق سوز می شه، نیگا هی هم طفلک موهاشو می زنه کنار. چقدم بامزست! حوصله ندارن بچه رو خودشون بیارن پارک. من که دیگه حداقل دو روزی یه بار بچه رو میارم پارک. البته روزهایی که کلاس میره نه....... چی؟ آره سه روز در هفته کلاس زبان میره دو روز هم نقاشی! نیگا هیچی به بچه نمی گه همین جوری داره با بچه های بزرگتر می دوئه. خب می خوره زمین، فرهنگه دیگه، فرهنگشون پایینه، می گم اون خانم سن بالائه نیست (خانمی با حدود سن پنجاه را نشان داد!) آره، خودشه.اما شبیهش نیست. البته منم بچم شبیهم نیست. آدما تو سن بالا حوصله ندارن به بچه برسن. آره ما یه فامیلی داشتیم، همین حدودا بود بچه دار شد، حوصله بچه رو نداشت،مثل این بچهه هی بچش ول بود این ور اون ور....... نه....... بچه رو شیر نداد.......... .

و من در سکوت از سطور کتابم لذت می بردم و همچنین آن مکالمه خاله زنکانه مفرح ذات بود!

بچه ها ده ها دور چرخیدند و ایستادند و هوچهر در تمام ایستادن ها بی هیچ کلامی در مربع های قرمز توقف کرد و من تحسینش کردم. در آخرین توقف یکی از کودکان هشت ساله هوچهر را نشان داد و گفت: کی اینو راه داده تو بازی؟ پیش از آنکه مجبور به حرکتی شوم، دختربچه پنج ساله ای که تفنگ آبی داشت، خشمگین شد و گفت: اصلاً خیلی هم بازیتون بی خوده و دست هوچهر را کشید و با خود برد. با هم به سراغ سرسره ها رفتند و آنجا بود که شنیدم دخترم دارد "هوچهر" را برایش هجا می کند و او هم نامش را می گوید. آرام برخاستم و کنارشان رفتم و موهای هوچهر را مرتب کردم. هوچهر به دختر پنج ساله گفت: دیدی گفتم اون مامانمه، اگه نبود که الان موهامو صاف نمی کرد! لبخندی حواله دختربچه کردم. در نخستین حرکت هوچهر را در برابر چشمانم هل داده بود و من دخالتی نکرده بودم و گمان نمی کرد مادر هوچهر باشم. برگشتم و سرجایم نشستم و به خواندن مشغول شدم و دو مادر ساکت شده بودند!

هوچهر و دوست جدیدش سرسره بازی می کردند و می خندیدند اما نگاه دختربچه پنج ساله که هوچهر را با خود به همه جا می برد به کودکان هشت ساله بود. بی گمان دلش می خواست برگردد به بازی کودکان هشت ساله. دست هوچهر را رها کرد و دوید به سمت دختری که صدایش می کرد. دیگر وقت رفتن بود؛ باید فضا را ترک می کردیم، پیش از آنکه ناکامی بیاید سراغ دخترم. هوچهر را در آغوش گرفتم و او گفت: مادر اون دخترا گفتن من از بازی برم بیرون. من یه دوست جدید پیدا کردم. در حالیکه لبانم را چسبانده بودم زیر گلوی دخترک و مست می شدم از بوی کودکانه اش، گفتم: اشکال نداره مادر ولشون کن. بیا بریم توی حیاط با ریحانه بازی کن که همسن خودته، اونا بزرگن، کسی هم یادشون نداده با کوچیکتر از خودشون چه جوری رفتار کنن، شما خیلی خوب بازی می کردی. هوچهر پیروزمندانه، لبخند زد و پرسید: مگه منو دیدی؟ و من پاسخ دادم: آره عزیزم. من بهت افتخار می کنم. محکم در آغوشم گرفت و گفت: دوستت دارم مادر و من پاسخ همیشگی را دادم: منم دوستت دارم عزیزم.

دو مادر در سکوت نگاهمان می کردند و من بی هیچ سخنی نگاهم را از چشمان خیره شان دزدیدم و به سمت خانه روان شدیم.......... .

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

خوشبختی مشروط

2011-06-11T19:13:00.003+04:30

در خانه جدید هنوز کولرمان راه نیفتاده بود و یک هفته ای بود دلمان را خوش کرده بودیم به نسیمی که گاهی می وزید. رفته بودم سر بخت پیازهای جینگول مستانم که دو روز قبل از هایپر استار در آن بسته بندی شیک و با کلاس خریده بودم. چندتایی گندیده شده بودند و من فکر می کردم چطور ممکن است پیازهای به آن سفتی و سفیدی به این روز افتاده باشند و یادم آمد که در گرما گندیده اند و در شگفت بودم که چرا خودمان نگندیده ایم! نگاهی انداختم به دخترک که سرگرم خرابکاری بود و دیدم سرو رویش کم از گندیدن ندارد بس که عرق کرده در این سونای خشک و مادام دارد سرش را می خاراند و حمام دیروز بی اثر گشته. گرما کلافه ام کرده بود و سر دخترک فریاد زدم نکن! بعد شرمم آمد و صدایم را پایین آوردم و سعی کردم مادر مهربان تری باشم اما مگر گرما می گذاشت. به هم ریختگی دور و بر هم مزید بر علت شده بود که هنوز ترکش های اسباب کشی بودند و هوچهر نمی گذاشت سر و سامان بیابند. تلاش می کردم وسوسه دیوار کوتاه کودک را ندید بگیرم و همه چیز را سر دختری خالی نکنم. رفتم و دخترم را در آغوش گرفتم. آقای شیر آمد منزل. دوست داشتم سر او هم فریاد بکشم اما دیوارش بلند بود! تنها اخم آلود نگاهش کردم. دلم می خواست دعوایمان بشود اما نشد. مرا بوسید و لبخند زد.

آقای شیر سریع رفت سراغ کولر. من و هوچهر رفتیم حمام. وقتی بر گشتیم کولر رو به راه بود. پنجره ها بسته بودند و از صدای ماشین ها خبری نبود. پشه ها و مگس های مزاحم هم راهشان را کشیده بودند رفته بودند بی کولرهای دیگری را بیازارند.

وقت خواب در خنکای دلچسب نسیم کولر، صدای نفس های منظم دخترک و آقای شیر به گوش می رسید. باز احساس خوشبختی و امنیت آمده بود سراغم اما به ظهر می اندیشیدم که تنها تفاوتش با شب نبود خنکای آن نسیم بود. شرمنده بودم که نسیم خنک احساس خوشبختی آورده! با ریزبینی به یقین رسیدم که در گرما نمی توانم احساس خوشبختی کنم! دیگر اطمینان داشتم که در سطح رفاهی پایین تر از سطح عادت، برایند فشارها و لحظات سرخوشی به آسانی به سمت فشارها جهتگیری می کند. اصلاً در سختی ها نمی شود آسان احساس خوشبختی کرد، باید زور زد و کلی مثبت اندیشی پس انداز کرد و شاید بتوان گاهی فلش را برگرداند. یاد فقرا افتادم که آیا هرگز احساس خوشبختی می کنند؟ آیا به فشارها خو می گیرند و خوشبختی هایشان را بزرگنمایی می کنند؟ مگر می شود به گرسنگی و بی لباسی عادت کرد؟ یاد جمله معروفی افتادم که می گفت: پول خوشبختی نمی آورد اما بدبختی ها را رفع می کند.

پیش از آنکه پلک هایم حسابی سنگین شوند، به خود یادآوری کردم به جوانترها بگویم جمله پول مهم نیست، دروغ بزرگی است.

پانوشت یک: این پست دو هفته قبل به رشته تحریر در آمد.

پانوشت دو: این وبلاگ به صورت خودکار در فیس بوک آپدیت می شود.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

مدیریت بهتر بر رفتار با کودک

2011-05-31T19:29:00.005+04:30

برای آنکه مدیریت بهتری بر رفتار با کودک داشته باشیم، چند نکته از نکات کلاس دکتر فیروزی را می نویسم.

1. بچه ها تغییرات آنی را نمی توانند تحمل کنند؛ به تدریج باید آمادگی بدهیم. برای مثال یک ساعت قبل از خواب به کودک اعلام می کنیم که باید یک ساعت دیگر بخوابد و یک ربع یک ربع با نشان دادن محلی که عقربه دقیقه شمار می رسد به او آمادگی می دهیم.

2. باید قوانین فرمان دادن به کودکان را بیاموزیم:
یک: از کلمات کلی استفاده نمی کنیم.
نمی گوییم مواظب باش، می گوییم دستتو به نرده ها بگیر نیفتی.
دو: از جملات سوالی استفاده نمی کنیم.
نمی گوییم علی می ری برام آب بیاری؟ می گوییم علی جان لطفاً برام آب بیار.
سه: پشت سر هم فرمان نمی دهیم.

3. برای کودک دلیل و منطق و برهان نمی آوریم (کودک زیر هفت سال). اگر هم می آوریم پیش از جمله امری ما باید باشد.

4. برای کودک حق انتخاب می گذاریم اما نه میان بیست گزینه، میان دو گزینه.

مثال: کودک حاضر به پوشیدن لباسش نیست. نمی گوییم عزیزم میای لباستو بپوشی؟ می گوییم عزیزم دامن صورتیتو می پوشی یا شلوار لیتو؟ (مثال از منبع اینجانب است، ارتباطی به کلاس دکتر فیروزی ندارد)

5. برای شنیدن حرف های کودک که پیشتر در اینجا در بابش نوشته بودم، بدین ترتیب عمل می کنیم:
به چشم هایش نگاه می کنیم و همزمان سکوت می کنیم.
تایید نمی کنیم و رد هم نمی کنیم و "اوهوم" نهایت کلمه ای است که استفاده می کنیم، تنها دامان امنی فراهم می کنیم تا بتواند به آسانی حرف هایش را بازگو کند.

6. برای کودک قوانین تشویقی تعریف می کنیم (که مفصلاً در قسمت بعد در بابش خواهم نوشت).

ما یک سری خواسته از کودک داریم و کودک یک سری خواسته از ما دارد. بر این اساس قوانین را پایه ریزی می کنیم.

این قانون که "قانون استیکرها" نام دارد، در عمل پایه تربیت کودک تا بزرگسالی را می سازد.

برای خواندن مابقی قسمت ها می توانید به بخش تربیت کودک در قسمت عناوین مراجعه کنید.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

راندن در روزنه نور

2011-05-08T16:25:00.003+04:30

رانندگی همان است که هنوز غرق لذتم می کند، چراکه در کشاکش جاده ها با مردان کنارم از حقوق یکسانی برخوردارم.

فیزیک بدنی متفاوتم با مردان محو می شود زیر آن پدال کوچک. تنها پایم را می فشارم رویش و به آسانی پیشی می گیرم از مردان کنارم. پیش از آنکه بمیرم و نصف آنها بشوم در کشاکش جاده های شهر با آنها برابرم؛ جریمه اشتباهاتمان یکسان است. هر دو انسانیم. وقتی که جرمی مرتکب می شویم آیین نامه یکسان است.

وقتی سرش را پنجره ماشینش بیرون می آورد و فریاد می زند: خانم! جای گاز توی آشپزخونس! به آسانی حقش را می گذارم کف دستان پرخشونتش که آرزو می کنند خارج شوند از محبس خودرو و پیش از آن مبارزه عادلانه برگردانندم به همان سوراخی که حبسم کرده بود. پایم را روی آن پدال جادویی می فشارم، چابکی نگاهم را به کار می گیرم، در صفحات تاریخ جا می گذارمش و نشانش می دهم که یک من ماست چند من کره دارد، نشانش می دهم که افکار پوسیده اش او را دفن کرده اند لای آن چهار کاغذ پوسیده تاریخ؛ بی آنکه نگران آن دست های پرخشونت قدرتمند باشم که شاید ضرباتش تن نحیفم را لمس کند وقتی حضور حقیقت را به نمایش در آورده ام، بی آنکه نگران قوانین نانوشته نامرئی دور و برم باشم که عرف می نامندش و من باید در چنگال اسارتش اسیری را انکار کنم. بی آنکه قرار باشد هردم به یاد بیاورم در حیطه آن قوانین نانوشته که تنیده شده بر تمام وجودم مبارزه ممنوع است و برای تخلیه انرژی منفی شاید باید چاهی بکنم و در آن فریاد بکشم.

اما.....

در جاده های شهر من مبارزه می کنم. من حق جنگیدن دارم. می توانم بجنگم بدون اندیشیدن به نتیجه. می توانم غرق لذت باشم که بدن قدرتمند مردان نیز باید آسوده بنشیند و تنها آن پدال را به کار گیرد.

می توانم لذت ببرم از نگاه به تلاش های پی در پیشان در جاده های شهر برای اثبات قدرتشان که گمان می کنند رو به زوال است وقتی مدام به انتظار قدرت نمایی نشسته اند. می توانم لذت ببرم از راهی برای مبارزه با حذف خشونتشان در گوشه کوچکی از زندگی هزار بعدمان.

می توانم با آن روزنه نور به انتظار برآمدن صبح بنشینم.

اینجا هم می توانید کامنت بگذاربد.

Teddyphone

2011-04-16T13:34:00.003+04:30

ماجرا از آنجا شروع شد که آقای شیر تصمیم گرفت یک گوشی کودکانه برای دخترش بسازد که با آن تنها بتواند به مامان زنگ بزند و بابا و پلیس. تصمیم گرفته بود به تولید انبوه هم برساندش! بعد هم متوجه شد که دیگری پیش دستی کرده و این نوع گوشی در انگلستان تولید شده.

اینگونه شد که مصمم به تهیه یکی برای دردانه اش شد.

گوشی مذکور که به شکل خرس کوچک است، فاقد ال سی دی است و تنها چهار شماره روی آن می توان تعریف کرد. اما مهم ترین خاصیتش که اینجانب شیفته اش هستم، این است که با فرستادن یک اس ام اس خاص به این گوشی، خرس کوچک به شماره تعریف شده زنگ می زند و در حقیقت خاصیت استراق سمع دارد و تا زمانی که شماره فرستنده اس ام اس قطع نکند، تماس قطع نمی شود و من به همین طریق بارها گوش سپردم به مکالمات دخترک و مربی هایش.

دیگر خاصیت این گوشی خاصیت ردیابی است و می توان کودک را با استفاده از آن تعیین مکان کرد و محل استقرار کودک را (از طریق آنتن های BTS) تعیین نمود.

دو دکمه هم کنار گوشی تعبیه شده که با فشردن آنها گوشی به طور خودکار به شماره هایی که برایش تعریف شده، اس ام اس "کمک" می فرستد.

با توجه به اینکه گوشی فاقد ال سی دی است، چراغ های چشمک زنش (که همان چشمان خرس کوچک هستند) با نمایش رنگ های مختلف وضعیت گوشی را نمایش می دهند. برای مثال رنگ آبی نشان دهنده آنتن دهی مناسب، رنگ قرمز کمبود شارژ و.... می باشد.

و استفاده ای که دخترک من از آن می کند در مواقعی است که دلتنگ پدر می شود. خصوصاً زمان هایی که پدر برای ماموریت ترکش کرده باشد. به آسانی گوشی کوچکش را بر می دارد، شماره دو (که شماره پدرش بر روی آن تعریف شده) را فشار می دهد و ادامه می دهد: الو پدر.........کجایی؟ دلم برات تنگ شده. پس کی میای پیشم..................... .

از این گوشی ها به تعداد محدود و به قیمت صد و بیست هزار تومان موجود است. چنانچه متقاضی هستید اینجا پیام خصوصی بگذارید.

دغدغه از نوع سه سال و نیمه

2011-04-09T12:59:00.003+04:30

اصولاً کودکان از همان ابتدا بزرگتر بودن را تمرین می کنند و ماهیت زنانه یا مردانه شان مشخص است. پسرها در بازی هایشان مادام سر کار می روند و ... . دخترها هم مادر می شوند و بچه داری می کنند و ظاهر خود را آراسته می کنند.

اینها سه و سال و نیمه هایی هستند که امروز تمام گیرسرها و زیورآلات داخل کمد را به خود آویزان کرده اند و در اتاق هوچهر هریک برای خود یک خودرو و یک فرزند برگزیده اند. تصور فردایشان را به عهده خوانندگان محترم می گذارم!

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

در سه سال و چهار ماهگی

2011-04-05T10:33:00.003+04:30

اینقدر شما آشغالارو نمی دین به آقای نگهبان هی میاد جلوی بینی من! (یعنی بو می دهد !)

******************************

من دفتر نقاشیمو نمی خوام هی ورجه وورجه می کنه! (یعنی تا باز می کند، بسته می شود!)

***********************

من: هوچهر دوست داری بریم برا پدر عیدی بخریم؟
هوچهر: بله
من: چی دوست داری بخریم؟
هوچهر: یه شلوار که روش عکس بت من داره!

*************************

هوچهر: مادر من خیلی خوشحالم که بهم استیکر دادی.
من: منم خوشحالم.
هوچهر: شما از چی خوشحالی؟
من: از اینکه شما دخترمی.
هوچهر: نه بگو از اینکه شما با پدر ازدواج کردید و یه نی نی خوشگل دارید که اسمش هوچهره!

شایان ذکر است که من هرگز چنین چیزی را بر زبان نیاورده ام.

**************************

آقای شیر: هوچهر بدو مسواک بزن دیگه وقت خوابه.
هوچهر: نمی تونم مسواک بزنم، آخه خوابم الان اومده پایین، اینجام (شکمش را هم نشان می دهد)، خیلی خستم نمی تونم مسواک بزنم!

****************************

ساعت نه شامگاهان بود و وقت خواب دخترک. آقای شیر پرسید: کی شام بخوریم؟
من پاسخ دادم: when she goes to sleep
هوچهر گفت: میگه وقتی هوچهر خوابید!

فکر کنم گاه آن رسیده بروم دنبال آموختن زبانی غیر از انگلیسی برای داشتن مکالمه ای خصوصی با آقای شیر. این یکی که لو رفت!

پانوشت:هوچهر اکنون سه سال و پنج ماهه است اما مثل همیشه از غافله زمان جامانده ایم.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

کلید ـ بازی نفر اول

2011-04-03T15:11:00.002+04:30

چند جمله از جملات کلیدی کلاس دکتر فیروزی را برایتان می نویسم:

• کودک انسانی ناامن ترین موجود کاينات است. این کودک می خواسته علاوه بر نه ماه، تا چهارده ماه پس از آن در شکم مادر باقی بماند. پس تا چهارده ماهگی باید تمام شرایط را مطابق رحم مادر فراهم کنیم.

• مهم ترین نیاز کودک توجه ماست.
توجه مثبت شامل:
1. نگاه چشم در چشم
2. نوازش با دست
3. گفتن کلامی (جملات محبت آمیز)

وقتی کودک نق می زند یعنی به توجه ما احتیاج دارد و باید نیازش برآورده شود.

• پدر و مادر بی رحم، پدر و مادری هستند که بخش تلاش را حذف کرده، کودک را مستقیم به خواسته می رسانند.
سیستم صحیح این است: (برای رسیدن از نیاز به خواسته باید دو مرحله دیگر را نیز بگذراند)
نیاز
تلاش
امتیاز
خواسته

پس برای آنکه بتوانیم دو مرحله تلاش و امتیاز را اجرا کنیم، باید ابتدا نیاز کودک را برآورده کنیم.

اولین نیاز کودک توجه است. بازی کردن با کودک و شنیدن حرف هایش دو بخش مهم برای پاسخ به نیاز اوست.

• بازی ای که ما با کودک انجام می دهیم بازی نفر اول نام دارد و کودک نفر اول این بازی است و سلطان سرزمین بازی خواهد بود، قوانین بازی را او تعیین می کند و همه چیز آنطور که او می خواهد، جلو خواهد رفت. این بازی سه قانون دارد:
قانون اول: مرز دارد (مکان بازی باید مشخص باشد، مثلاً محدوده اتاق)
قانون دوم: زمان مشخص دارد (از روی عقربه زمان بازی را به کودک نشان می دهیم، مثلاً می گوییم عقربه به اینجا که رسید، بازی تمام می شود).
قانون سوم: در این بازی کودک همه کار می تواند انجام دهد غیر از زدن، گاز گرفتن و پرت کردن. قبل از شروع بازی به کودک تاکید می کنیم در صورت وقوع هر کدام از این اعمال، بازی قطع خواهد شد.

• پیش از هفت سالگی دو مفهوم منطق و زمان برای کودک شکل نگرفته.

ادامه دارد.....

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

تنها یک پابلندی تا حباب آرزوها

2011-04-01T10:36:00.000+04:30

سوال من این است: وقتی بزرگ شدی هم این گونه با جدیت و خلاقیت، برای رسیدن به خواسته ات تلاش خواهی کرد؟

امید که آن خواسته همان باشد که برساندت به جاده بالندگی که ختم می شود به آبادی سرفرازی.

آمین
آرزومند آرزوهایت
مادر

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

Life is a trade off

2011-03-14T00:26:00.002+03:30

دخترک را نشانده بودم روی کاناپه روبروی میزتوالت. کمی خم شده بودم رویش و خرمن موهای سرکش انبوهش را شانه می کردم و او غرق در دنیای کودکانه اش با خود سخن می گفت و شعر می خواند. در آینه، چشمانم آهسته از موهای دخترک خزیدند روی صورت و اندامم. دستانم به شانه زدن ادامه می دادند و چشمانم خیره شده بودند به مادری که خود را به قضاوت نشسته بود؛ صورتم هنوز چون پیشترها جذاب بود. اما....نگاهم پایین تر خزید و برجستگی شکمم که یادگار دوران پس از بارداری بود و می دانستم در اوج کاهش وزن نیز وقتی خم شوم همانگونه برجسته می شود در نگاهم پررنگ و پررنگ تر شد.

کمر باریکم و پوست نازک شکمم در دوران پیش از مادری آمد در برابر چشمانم و اندیشیدم که آیا ارزشش را داشت؟ آیا مادری می ارزد به آنچه برای همیشه با آن وداع می کنی؟

دخترک چندبار صدایم کرده بود و من غرق در میان بایدها و نبایدها صدای نرم و نازکش را نشنیده بودم. دخترک پرسید چرا جوابش را نداده ام و من گفتم که نشنیدم و او سوالش را تکرار کرد: مادر! دوست داری هر دوتاییمون با هم مامان بشیم؟! پاسخ دادم: آره عزیزم. دخترک قلبش را سخاوتمندانه گشود، دستان کوچکش را بر گردنم حلقه کرد و گفت: مادر خیلی دوست دارم. نیمی از تصویرم را دیگر در آینه نمی دیدم؛ چرا که چشمانم گم شده بودند در خرمن موهایی که حلقه زده بودند بر گردنم. شکمم دیده نمی شد، تصویرش هم محو شده بود؛ صحن نگاهم مملو بود از موهای فرفری خرمایی. افکارم مغشوش شده و به تلاطم افتاده بودند. ذهنم ـ آنگونه که من بتوانم میان صداهای گوناگون آوایش را شناسایی کنم ـ فریاد زد: آری ارزشش را داشت.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

رابطه میان خشم و سبد تخم مرغ

2011-03-06T14:06:00.000+03:30

یکی از مزایای مهد هوچهر کلاس های آموزش پدری و مادری است که در آن برگزار می شود. آقای "دکتر فیروزی" مدرس این کلاس ها هستند و ما بسی بهره جستیم از این کلاس ها.

یکی از مطالبی که ایشان بر آن به شدت تاکید می کنند شیوه های تنبیه و تشویق است که چنانچه فرصتی دست داد، در بابش مفصلاً خواهم نوشت.

این جلسه در رابطه با خشم و عصبانیت و ارتباط آن با تنبیه فرزند و ریشه یابی خشم والد سخن گفتند.

خشم یک احساس است و عصبانیت یک رفتار. یکی از علل احساس خشم که منجر به عصبانیت می شود، تأثیرات گذشتگان روی من و ماست. همه ما دارای یک سبد از گذشته هستیم، حاوی تخم مرغ هایی که دیگران (از قبیل پدر، مادر، عمه، خاله و....) در آن گذاشته اند. تخم مرغ ها نماد یک عقیده هستند.

تخم مرغ هایی از این دست:
دخترم! با صدای بلند نخند.
پایت را جلوی بزرگترها دراز نکن.
به هیچ زنی نمی شود اعتماد کرد.
به هیچ مردی نمی شود اعتماد کرد.
از بچه تعریف کنی پررو می شود.
از بچه عذرخواهی کنی پررو می شود.
مرد گریه نمی کند.
و ............

برخی از این تخم مرغ ها را که برای مثال عمه جانمان گذاشته در سبدمان، پیشتر توسط مادر عمه جان در سبد او گذاشته شده و تخم مرغ مادر عمه جان هم توسط مادرش و... . گاهی وقتی به تاریخ تولید این تخم مرغ ها نگاه می کنیم، قدمت برخی از این تخم مرغ ها به پانصد سال می رسد. در حالیکه تخم مرغ، تاریخ مصرف دارد و باید در زمان خودش آن را مورد استفاده قرار داد. این گونه می شود که ما با سبدی از تخم مرغ هایی که تاریخ مصرف بسیاری از آنها گذشته است در قرن بیست و یکم، زندگی می کنیم و برای ما ایجاد خشم می کنند.

کار روانشناسان، روانکاوان و البته انسان های متمدن پاکسازی این سبد از تخم مرغ های تاریخ مصرف گذشته است.

فکر کردم چون نوروز نزدیک است و خانه تکانی برقرار، بد نیست به خانه تکانی ذهنمان هم کمی بیاندیشیم.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

راز کوچک میان من و تو

2011-03-01T11:40:00.002+03:30

استیکر می چسبانم روی دستت وقتی تا صبح در تخت خودت بخوابی. مادام درباره کودکانی که بزرگ شده اند و در تخت خودشان می خوابند برایت داستان سرایی می کنم.

اما...........

از تو چه پنهان، شبها که می خوابم آرزو می کنم امشب از آن شب هایی باشد که هوس می کنی نیمه شب، عروسک به بغل و پتو کشان، بیایی بخزی در آغوشم. بعد نگاهم کنی تا لبخندم مهر تایید بزند بر آمدنت. من لبخند می زنم، تو لم می دهی در آغوشم، بی آنکه به رویم بیاوری چطور درباره کودکانی که بزرگ شده بودند، داد سخن داده بودم. دستان کوچت را حلقه می کنی دور گردنم و سخاوتمندانه آرامش آغوشت را نثارم می کنی.

فردا می شود و من باز درباره کودکانی که تا صبح در تخت خود می مانند، داستان سرایی می کنم.

پانوشت: باهم دعا کنیم که امروز هرکس می رود، بازگردد به آغوش خانواده اش. از خداوند آسمان ها و زمین سپاسگزارم که هر روز که به بارش آسمانش نیاز داریم از ما دریغ نمی کند. امروز بی وقفه برف می بارد. سپاس

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

یک جلسه پدرانه

2011-02-27T11:49:00.002+03:30

عزیزان! وقتی پدر شدید، باید پی این را به تنتان بمالید که خانه رویاهای کودکانتان تنها زیر میز کنفرانس شما برایشان لذتبخش خواهد بود!

به دو موش کوچک که در امنیت زیر پاهای پدرانشان لانه ساخته اند، دقت کنید!

بابا ملت شهیدپرور ما از این فیل ترینگ به تنگ آمده ایم! این جا هم می توانید کامنت بگذارید.

ناکجابرزن

2011-02-20T19:29:00.020+03:30

آقای نسیم – نرگس

آقای نسیم سه فرزند دارد. آقای نسیم بزرگ محل است. آقای نسیم دارد می رود منزل همسایه. آقای نسیم می رود تا در بله بران دختر همسایه شرکت کند. وقتی می رسد، همه نشسته اند چشم انتظار داماد و خانواده اش. پدر دختر با آقای نسیم مشورت می کند، می گوید مهریه باید بالا باشد. می گوید پشتوانه دختر است. می گوید نمی خواهد این دختر به سرنوشت قبلی گرفتار شود. می گوید مهریه اش پایین بود، زیر سر شوهرش بلند شد، طلاقش داد، چهارده سکه را هم قسطی می ریزد به حساب دخترش، ماهی چهارده هزار تومان! می گوید داماد سابقش زن گرفته. می گوید دخترش دیگر نه می خندد، نه حرف می زند، تنها می روبد و می شوید و می پزد و گاهی یک در میان آه می کشد. می گوید می خواهد این دخترش بخندد. می گوید آن یکی داماد بنا بوده، وضعش خوب بود، این یکی مهندس است، مال و منال ندارد اما به زن احترام خواهد گذاشت.

خانواده داماد می رسند، داماد با حجب و حیا به همه سلام می کند، با نگاهش میان زنان چادر گل گلی به دنبال عروس آینده اش می گردد، با عروس نگاهی رد و بدل می کنند. نگاهش پرمعناست. لابد می گوید، دیگر قرار بود بیاییم منزلتان، فرصت نکردم نامه لای آجرها را بردارم و پیغامت را بخوانم، مادرم چهارچشمی مرا می پایید.

جلسه رسمی شروع می شود. خانواده عروس و خانواده داماد تعارف ها را تکه پاره می کنند که شما بفرمایید و اینها می گویند نه شما بفرمایید و آن یکی می گوید تنها برای انجام رسم و رسوم است و کی داده و کی گرفته. عموی داماد می گوید خدا کند دو نفر با هم تفاهم داشته باشند و مهریه که نمی تواند زندگی را نگه دارد و تنها سنت پیغمبر قرار است اجرا شود و تعارف ها که کامل تکه پاره شدند، حقیقت لخت و عور می افتد میان مجلس. همه سکوت می کنند. حقیقت تلخی است؛ جنگجویان بی نیزه باید با پنبه بیفتند به جان یکدیگر. پدر داماد می گوید شما بفرمایید. پدر عروس می گوید سیصد سکه. پدر داماد می گوید پناه بر خدا. بگذارید زندگی این دو جوان با برکت شروع شود، فاطمه زهرا نگهدارشان باشد. مادیات برای هیچ کس نمانده. من چهارده سکه پیشنهاد می کنم و یک حج عمره هم عروس و داماد مهمان منند که آن را هم می نویسیم. پدر عروس می گوید زیر سیصد سکه محال است. پدر داماد می گوید، فکر نمی کردم این همه مادی باشید.

پدر عروس می گوید، خیلی حاتم بخشی کردید! مگر قیمت حج عمره چقدر است که منت هم می گذارید؟ نه آقا جان مهریه باید سنگین باشد. زندگی سرد و گرم دارد، بالا و پایین دارد. عمر عشق و عاشقی کوتاه است، خیال می کنید شوهر خواهر بزرگ نرگس عاشق نبود، نگفت عمری چون پروانه به دورش خواهم گشت، پدر جان تنها آن چشمان شهلا را از من دریغ نکن؟

پدر داماد می گوید، عرض نکنید آقا همه را که با یک چوب نمی رانند، در ثانی از کجا معلوم دخترت عیب و ایراد نداشته. مادر داماد می گوید، زشت است میان کار خیر اسم قهر و دعوا و طلاق بیاورید، شگون ندارد.

خواهر بزرگ چادرش را می کشد جلوی چشمان خمارش، بغض می کند، از اتاق بیرون می رود. پدر عروس خشمگینانه می گوید جلسه تمام است ، دایی عروس می گوید کوتاه بیایید. همیشه پیش می آید، بله بران همین است دیگر، آقای نسیم به آرامش دعوتش می کند و سکوتش را می شکند و تمام چشم ها به دهانش خیره می شوند.

آقای نسیم می گوید، خانواده دختر را درک کنید، حق دارند. خواهر بزرگش هم ایراد نداشت و زن اهلی بود و من در جریان زندگیش بودم، بینوا قربانی دستان روزگار شد. همه انسان ها یکی نیستند، جواد پسر سربراهی است، تحصیل کرده است. نه حرف شما نه حرف اینها. صد و چهارده سکه.

مادر داماد می گوید من از اول گفتم پسرم هیچ ندارد، این مهریه در توانش نیست. مهریه هدیه ای است از جانب داماد به عروس. چقدر دختران این دوره زمانه پرتوقعند، زمان ما از این حرف ها نبود. مثلاً من و پدر جواد عمری باهم زندگی کردیم، او مرد زندگی ام بود و سرش توی کار خودش بود، می رفت سر کار و برمی گشت و هیچ کداممان یادمان نبود پدرم و پدرش و مرحوم حاج آقا نسیم بزرگ چقدر مهرم کردند. حاج آقا نسیم مگر نه اینکه مهریه باید در توان داماد باشد؟ شما یک چیزی بگویید. آقای نسیم می گوید دوره زمانه عوض شده، زندگی ها تغییر کرده. حتی تعریف مهریه متفاوت شده.

پدر داماد می گوید ما باید فکر کنیم، مهریه دختر بزرگت چهارده سکه بود، فکر کردم سالها همسایه بوده ایم، این حرف ها نیست، نمی دانستم شما هم رنگ عوض کرده اید و مادی شده اید. حاج آقا نسیم شما هم دست بردار از اینهمه حمایت از زنان و دختران، آخرش همه شان می نشینند روی سرمان ها، از ما گفتن.

پدر عروس می گوید جلسه تمام است.

نرگس با بغض نگاه می کند، جواد در گوش مادرش چیزی می گوید، مادرش می گوید خامت کرده.

............

آقای نسیم می نشیند کنار پدر نرگس. می گوید زمانه نااهلی است، ده ها بله بران رفته ام، نام حق پشیمانی معامله ازدواج را گذاشته اند، مهریه. بعد کسی نمی گوید به تنهایی در محل ما چهار طلاق رخ داده، وای به حال کل مملکت، همه می گویند کی داده کی گرفته، می گویند باید در توان مرد باشد، یکی نیست بگوید، چه کسی جوابگوی زنان سرگردان داخل دادگاه هاست، لااله الا الله. ما رفع زحمت کنیم. نرگس خانم غصه نخور قسمت هرکس پیش خدا محفوظ است.

..............

نرگس می نشیند کنار آجر لق. آجر را برمی دارد. نامه اش نیست. حالا جواد می داند که او نوشته پدرش برای مهریه سختگیر است اما کمی نامه را دیر برداشته. صدای استکان می آید، صدای خوش آهنگ جواد، صدای مادرش. نرگس کمی دیر رسیده، مکالمه به نیمه رسیده. مادر می گوید، حرف بزرگترها را گوش کن پسر. فردا روز مهریه را گذاشت اجرا افتادی زندان می خواهی چه کنی؟ جواد می گوید نرگس این طور دختری نیست. مادرش می گوید همه آنها که برای مهریه گوشه زندانند اگر روز اول می دانستند زنشان اینگونه است، حالا گوشه زندان نبودند. ریخته است دختر. مطمئنم دختر اکبر آقا با چهاره سکه راضی می شود. جواد می گوید من او را دوست ندارم. مادرش می گوید، او را هم دوست خواهی داشت، مردها که عشق نمی فهمند، همین پدر خودت خیال کردی عشق می داند چیست؟ فکر کردی همه اش در حجره است و من زن اول و اخر زندگیش هستم و من کور مادرزادم، خیال می کنی سیلی و کتک نخوردم؟ مردها همینند دیگر، یک روزی یک جفت چشم شهلا اسیرشان می کند و خیال می کنند عاشق شده اند، بعد می بینند که یک جفت چشم شهلایشان خیره شده به کودک، خیره شده به دیگ غذا، اصلاً عادی شده. فکر کردی اگر مهرم سنگین بود، من اینجا بودم؟ نه جانم اما پدرم می دانست طاقت نمی آورم، خدا بیامرزدش. مرد دنیا دیده ای بود. این طور شد که توانستم بسازم، حالا شوهر دارم، بچه دارم و اجاق زندگی ام گرم است. پدرت هم شر و شورش خوابیده. جوانی و خامی آفت بدی است و زن های امروز بیشتر باید کنترل شوند، چشم و گوششان بازتر است. خوب شد، خودم را سرگردان نکردم، فهمیدگی بزرگترها بود. تازه اگر اکبر آقا اینها همسایه دیوار به دیوارمان بودند، حالا دختر او نور چشمی ات بود. جواد می گوید من نرگس را می خواهم. مادرش می گوید تا چند روز دیگر از سرت می افتد.

صدای قدم های خشمگین جواد به گوش می رسد که دورتر و دورتر می شوند. صدای قدم های مادرش قوت می گیرند، نرگس سراسیمه خودش را از شکاف دور می کند. صدای قلبش بلند و بلندتر می شود. نگران است مادر جواد بشنود آن ناله های پرتپش را. مادر جواد آجر آغشته به سیمان را سر جایش می گذارد. قلب نرگس میان دیوار و زیر آجر جا می ماند و گیر می کند. خواهر نرگس در آغوشش می گیرد، دستش را می گیرد، بی آنکه سکوت دایمش را بشکند، می برش داخل.

قلب نرگس برای سال ها میان دو دیوار جا می ماند.

پانوشت: داستان فوق بخش اول داستانی است که قرار است ادامه دار باشد. اصولاً من شروع به نوشتن می کنم، اما قهرمان ها خودشان تمامش می کنند، آنگونه که خود می خواهند، آنگونه که شاید انتظارش را نداشته باشم.

اصولاً قهرمان ها می روند به همان ناکجاآباد که از آن آمده اند، هر گاه به ننه قدقد سر زدند، ادامه داستانشان را ننه قدقد برایتان حکایت خواهد کرد.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

در سه سال و سه ماهگی

2011-02-15T09:59:00.005+03:30

من دابادو دوست نداشتم، کُشیدمش
مادر برام گل می خری بکاشم؟
این چه وزنیه (وضعیه) بچتون درست کرده؟
مادر چرا دستای آدم تو حموم راه راه میشه؟!
هوچهر سرگرم خوردن شیر با نی شیر است.
هوچهر: مادر نمی خوام توش خال داره، هی خالاش میاد تو دهنم!
دخترک دارد همراه خاله اش پازل می سازد و من با خاله محترم حرف می زنم.
مادر حرف نزن هی حواس پازلمو پرت می کنی!
مادر اگه نرم حموم مثل بوبی بوگندو چکل (کچل)میشم؟
مادر صندلی ماشینم چگ (کج) شده، میشه درستش کنی؟! (که البته جاده شیب داشت!)
مادر ببین! من همیشه مثل مری* مربتب (مرتب) اتاقمو مربتب می کنم!
هوچهر: مادر شالتو به من می دی؟
من: نه عزیزم می خوام برم بیرون احتیاجش دارم.
هوچهر: مادر شالتو بده، من الان تندی عروسی می کنم بهت می دمش!
دخترک این اواخر زیاد با آقای شیر وقت گذرانده و من بیرون از خانه بوده ام. رسیدم منزل و می خواستم بنشینم کنار آقای شیرم.
هوچهر(در حالیکه دستانش را دور گردن پدرش حلق کرده بود): برو اون ور! این داماد منه، برو برا خودت یه داماد دیگه پیدا کن! ما سه تا هم بچه گرفتیم، الانم مهدکودکن!

از آن پس هم هر بار از دخترک نام دامادش را بپرسید، نام آقای شیر را می گوید! بعد من نشسته ام اینجا و داد سخن می دهم که چرا زنان خودشان به خودشان رحم نمی کنند!

*Mary: نام یکی از شخصیت های درون کتابش

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

A good mommy of course is a happy mommy

2011-02-12T20:31:00.003+03:30

نمی دانم چه شد که ناگهان تصمیم گرفتم روی صندلی داغ بنشینم و از دخترک بپرسم: می گم! هوچهر من مادر خوبی هستم؟
هوچهر: نه!
من: چرا؟
هوچهر: چون هپی* نیستی، سد** هستی. باید بخندی. من هم لبخند زدم.
هوچهر: نه، ببین اینجوری.

به گونه ای لبخند زد که تمام دندان های کوچک سفیدش نمایان شدند و چشم هایش را نیمه باز نگاه داشت و گفت: ببین، دیدی مادر؟

من هم خندیدم. من هم چشمانم را نیمه باز کردم.
بعد هوچهر گفت: خب حالا اینجوری کن و صدای قهقهه ای را تقلید کرد.

من هم با چشمان نیمه باز خندیدم و قهقهه زدم. راستی چه شادی آفرین است حضور دخترکی که می دود از این سو به آنسوی منزلم. این بار از ته دل خندیدم، از ته دل و با هم خندیدیم.

حالم بهتر بود. غم ها برای زمانی پر کشیده بودند؛ غم هایی که گمان می کردم از چشم تیزبین دخترکم پنهانشان کرده بودم.

من: حالا مادر خوبیم؟
هوچهر: ببببببببببببببببببببببلللللللللللللللللللللهههههههههه!

*happy
**sad

پانوشت: وبلاگ ما فیل تر شده. کلاً بلاگ اسپات تعطیل شده که امیدوارم موقتی باشد.در همین راستا پست را در ادامه مطلب پرشین بلاگم هم می گذارم. در ضمن دوستان عزیز! ممنون از رای هایتان که البته افراد بسیاری به ننه قدقد پرشین بلاگی رای داده اند و ممنون می شوم اگر به همان ننه قدقد بلاگ اسپاتی رای بدهند.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

برسد به دست آقای مدیری

2011-02-06T22:19:00.004+03:30

آقای مدیری! بمب خنده ات را دیدم و در دل گریستم؛ به حال تو گریستم و به حال مملکتم که تو هنرمند بنام و محبوبش هستی.

روزهاست که سریال قهوه تلخت دیگر برایم جذاب نیست و تنها هر هفته آن را تهیه می کنم تا سهم کوچکی در حمایت از هنرمندان کشورم داشته باشم، که امروز هنر به سختی نفس می کشد و شاید نفس های آخرین را تجربه می کند. اما بدان هرگز بخش چهاردهم را تهیه نخواهم کرد که دیگر در زمره هنرمندان نمی شمارمت آنگونه که شخصیت همکاران و هم نوردانت را مورد اهانت قرار دادی.

نمی دانم چرا در لیست نهصد کانال خانواده ای که به تصویر کشیده بودی، کانال "من و تو" نبود، "می شف" نبود، "بی بی سی فارسی"، " بیبی تی وی" و ....... نبود و کانال ها ـ حتی کانال های سیا.سی ـ تنها به بخش های زیر شکمی اشاره می کردند و در آخر خانواده مجبور به ترک آن شدند.

نمی دانم چرا دختر خواننده ای که رفته بود بلاد خارجه در نگاه شما تنها شده بود متخصص پایین تنه مردان و تشخیص هات* بودن و نبودنشان. دختران بسیاری در آزادی آن سوی آبها غرق می شوند و می شوند آنچه شما به تصویر کشیده بودی، اما گمان نکنم به هیچ شبکه ای برای مصاحبه دعوت شوند مگر آنکه موفقیت شغلی ویژه ای کسب کرده باشند که لابد در نظر مردان سنت گرایی چون شما در کنار آن نوع زندگی خصوصی (که هرکس حق دارد هر نوعش را انتخاب کند) قابل ارج نهی و احترام نیست و جسارتشان و شهامتشان برای رسیدن به مقصد و ترک کشوری که در آن حق هیچ نوع فعالیت هنری ـ برای زنان و حتی مردان ـ ندارد نادیده گرفته می شود و روش عبورش از مرز بی شک همانی است که ذهن ناسالم شما ساخته است . حتی اگر س.کسی بودنشان عامل مهمی در موفقیتشان و شهرتشان داشته باشد باز هم تنها عامل نیست و لابد بینندگان کنسرت هایشان بیش از سی و هشت نفر خواهد بود و آن اشاره بی پروا و توهین آمیزتان به افراد خاص قابل اغماض نیست.

و لابد نمی دانی که علم متافیزیک هم مانند علوم دیگر در حال پیشرفت است و دستاورد دارد و محققی می آید و تحقیق می کند و در کنار تحقیقاتش باید روزگار هم بگذراند، پس کتاب هایش را به فروش می رساند و سی دی هایش را. نمی دانی که مسیری که یک محقق می پیماید برای رسیدن به هدف تا چه حد ناهموار است و آنچه یکی با رنج و تحقیق بدان رسیده در ذهنت دری وری به شمار می آید چون این علم را نمی شناسی و هر شیوه جدیدی را نوعی روش کلاه برداری می شماری. لابد نمی دانی غم فراغ والدین در از دست دادن فرزندان باعث سوق دادن بشر به سوی آن بخش از علم شد.

و نمی دانم چرا باید نام کانالی که مجری هایش دو دختر شو آف** هستند، اچ آی وی باشد. چرا نمی شود به گونه ای دیگر نگاه کرد. ما در چه عصری زندگی می کنیم؟ هیجدهم میلادی؟!

اصلاً نمی دانم چرا کلیت بمب خنده ات، ایرانیان مقیم خارج از کشور را به سخره گرفته بود، بدون در نظر گرفتن آنکه چه بسیارند ایرانیانی که بی وقفه تلاش می کنند برای کمک به هموطنانشان که زیر یوغ ستم کمر خم کرده اند. از جمله کمک ها می توانم برایت از فعال ماندن فیس بوک نام ببرم که قرار بود به دلیل تحریم ایران، به ایرانیان سرویسی ارائه ندهد و با تلاش این دسته از هموطنان نه تنها سرویس فیس بوک برای ایرانیان باقی ماند، بلکه زبان فارسی را به زبانهایش اضافه نمود و شخص شما برای تبلیغ قهوه تلختان از آن، استفاده مادی و معنوی بسیار کردید.

و فعالیت های حقوق بشری و ........ که در حال انجام بوده و هست و توسط همین شبکه های ماهواره ای به اطلاعمان می رسانند که هستند، که شیرین عبادی هست، که نوبل صلح می گیرد، که گلشیفته فراهانی کنار لئدوناردو دی کاپریو نقش می آفریند و چه زیبا می آفریند، که جمشید دلشاد شهردار بورلی هیلز است و تمام شهر را به یک سیستم هوشمند امنیتی مجهز کرده و ... .

و نتواستم بخندم به آن جمع ایرانی که بالاجبار از ایران بیرون انداخته شده و دلش برای وطنش تنگ است و نوروز برگزار می کند و لابد در آخر در حصرت دیدار وطن در غربت می میرد. نمی دانم کجای آن نکته ای داشت برای شوخی کردن و خندیدن. نکند خیال کردی آن روز که به ساعت خوشت خندیدیم، آن روز که تقلید نقش مرحوم نوزری در مسابقه هفته کولاک کرد، برای آنکه نوزری را مسخره کرده بودی خندیدیم؟! نه جانم! ما خندیدیم به آنکه با هوشمندی، اختیار مجری برای تبعیض قائل شدن میان شرکت کنندگان را بیرون کشیدی و طنزآلود به نمایش درآوردی.

من منکر حضور تعداد قابل توجهی کانال های بی مصرف و هجو در ماهواره نیستم و تا آخر بمب خنده ات را دیدم بی آنکه به قضاوت بنشینم. منتظر پایانش بودم و نتیجه گیریت.

اما نتیجه، ترک ماهواره بود. نتیجه خنده دار و توهین آمیزی بود؛ حتی برای من که علاقه به تلویزیون نگاه کردن ندارم. چرا که فراموش نکرده ام حضور بخارشور و جاروی شارژی در منزل هایمان را که مدیون "می شاپ" یا همان "بی شاپ" شما هستیم و فروشگاه های کالای خانه پس از آن به سراغ این محصولات رفتند. اینکه دخترکم می تواند از برنامه های کاملاً بر اساس اصول روانشناسی بیبی تی وی ـ به جای مشاهده برنامه های غیراصولی و مملو از بدآموزی تلویزیون جمهوری اسلامی ـ استفاده کند. اینکه شبکه من و تو اطلاعات مفیدی در اختیارم می گذارد و برنامه های مستندش بی نظیر است. می شف دستورهای آشپزی اش حرف ندارد و ........ . اینکه مجبور نیستم از شبکه های رسمی تلویزیون جمهوری اسلامی استفاده کنم که سریال هایش پر است از جملات و کلمات رکیک (بر خلاف آنچه شما ـ آقای مدیری ـ تلاش کرده بودی القا کنی که تمام شبکه های ماهواره ای پر از فحش و فضیحت هستند). و هزار مورد دیگر.

مابقی آنچه به نمایش درآوردی را دیگر تحلیل نمی کنم که آنها نیز جهتگیری مغرضانه ای داشتند چون همین ها.

آقای مدیری! به گمانم غرور، نابینایت کرده و گمان کردی با پخش زیرزمینی این فیلم همه گمان می کنند علیه دولت اقدام کردی، پس همه تلاش خواهند کرد فیلمت را به دست بیاورند و ببینند. تو هم آسان شخصیت ها را ترور می کنی و در عین حال قهرمان اذهان می شوی و با یک تیر دو نشان می زنی و هم از توبره می خوری و هم از آخور. بی شک، آنچه ترور شد، شخصیت تو بود.

اما ارزان فروختی. حیثیت هنری ات را و اعتبار ملی ات را ارزان فروختی. خیلی ارزان.

*hot
**show off

پانوشت : پرشین بلاگ، امسال هم مسابقه ای برای انتخاب برترین های وبلاگ های بانوان برگزار کرده است. برای رأی دادن به اینجا می توانید بروید.

اینجا می توانید کامنت بگذارید.

نقاش کوچک

2011-02-01T14:02:00.004+03:30

هنوز هم نقاشی مونس تنهایی اش است و به آن عشق می ورزد. روزهاست که می خواستم چند تصویر میان انبوه کاغذها و دفاتر درون اتاقش بیابم و اینجا به یادگار نگاه دارم.

دخترک روی همه چیز نقاشی می کشد، از روتختی اتاق من گرفته تا تمام کاغذهای یادداشت کنار تلفن و تمام کاغذهای آچهاری که درون کمد به خیال خودمان از دست آرتیست کوچکمان پنهان کرده ایم و دیگر چیزی باقی نمانده است!

دیوارهای اتاقش با کاغدهای رویش که جای خود دارد!

نقاشی با رنگ انگشتی:

نقاشی با آبرنگ:

آدمک خوشحال

نقاشی با ماژیک:

آدمک ناراحت

آدمک خوشحال

خورشید

پنجره

کبوتر

هوچهر می گوید: مادر ببین! چشماش موج (مژه) داره!

رنگ آمیزی با مداد رنگی:

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

گوهر ارزان

2011-01-22T00:00:00.003+03:30

اصولاً وقتی تلفن ساعت دو نیمه شب زنگ می زند، راوی، حامل پیغام ناخوش آیندی است.

وقتی آنقدر خسته و ناکارآمد هستی که تنها طی فرایند شرطی بودن نسبت به صدای تلفن، گوشی را برداشته ای، آنقدر گیج هستی که لحظاتی به طول بینجامد تا پیغام دریافتی را حل و فصل کنی، نام دو بیمارستان را از خاطر ببری، بعد ناگاه شیون کنی. دست هایت بی حس شوند، مغزت مختل شود، اسپند روی آتش شوی، ندانی حال باید بروی به بیمارستان، اجساد را در آغوش بگیری و وداع کنی یا بشتابی به سوی بازماندگان، در آغوششان بگیری و با هم مویه کنید.

بعد خاطرات باهم بودن در آن انتظار طاقت فرسا در سرمای زمستان برای بازماندگان، می آید جلوی چشمانت. اشتراک بیست و هشت ساله به پایان رسیده است. کودک تو بزرگ خواهد شد و کودک او دو سال و نیمه بر صفحه خاطرات همگان ثبت خواهد شد.

یاد غم هایتان می افتی که باهم تقسیمشان کرده بودید و سبک شده بودید و حالا دیگر نیست تا غم مرگ عزیزت را با او قسمت کنی. یاد آرزوهای کودکی، نوجوانی و جوانیتان می افتی که می ریختید در کاسه مسی زنگ زده ای که گوشه ای با سرخوشی پنهانش کرده بودید، یاد مکالکات بی پایان مادرانه که باهم به اشتراک می گذاشتید. چه آسان به خواب ابدی فرو رفت و چه ارزان جانش از کفش ربودند.

خاله و شوهرخاله می رسند، دخترخاله و پسرخاله هم. نمی شود گفت تسلیت می گویم، یارایش نیست، گوشی برای شنیدنش نیست، نمی شود گفت می دانم چرا فریاد می زنید برای قلبی که آزرده و دردمند زندگی کرد و ترک جهان گفت، نمی شود گفت جای نوه تان خالی. تنها می شود یکدیگر را در آغوش بگیرید و بی هیچ کلامی با صدای بلند بگریید. تنها می توانی بگویی دیدی چه بی درد رها شدند از محبس جسم؟ گازگرفتگی مرگ بی دردی است. هیچ نگویی که شیرین زبانی های کودک دوساله حکاکی شده است و قابل پاک کردن نیست. مهر نگاهش خالص است و بی غش و فقدان نگاهش جانسوز، مگر می توانی بگویی هنوز هم مرگ با گاز و بخاری گازی؟ مگر در چه عصری زندگی می کنیم؟ مگر دختری کجا سر به بالین می نهاد؟ مگر می شود گفت خاله جانم دارم می بینم که شما نیز مرده ای، دارم می بینم که ثمره یک عمر زندگی ایرانی که با مشقت فراوان و به بهای گزاف به ثمر می نشیند در این کشور به آسانی از دست می رود.

...........

برای آخرین بار نگاهش می کنم. صورتش گل انداخته، به غایت زیباست، خواب ابدی نگاهش را ربوده. منجمد است، بوی کافور می دهد. کودکش را نگاه نمی کنم، مادرم، تاب ندارم. می ترسم ظرفیت از کف بدهم، کودکم را فراموش کنم، دیوانه شوم، فریاد بکشم و به خونخواهی از تمام زنان هموطنم برخیزم، جانم را بگذارم در طبق اخلاص و بی جهت به بادش بدهم و روحم را رها کنم.

وقتی نگاهش می کنم اما باور می کنم آنچه دارد می رود که بیارامد زیر خروارها خاک او نیست. او اینجا نیست، این موجودی دیگر بود، او جای دیگری است. شاید بیابمش روزی در پیکره ای دیگر.

می دانم که روزی خواهم توانست، شماره هایش را از صفحه تلفن همراهم محو کنم......... .

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

زمستان از زاویه نگاه من

2011-01-18T12:45:00.003+03:30

پرده ها را کنار زده ام تا از منظره زیبای زمستانی لذت ببرم و بتوانم در گرمای مطبوع منزلم، از سرما و زیبایی برف سنگینی که نشسته است روی آلودگی ها مست شوم.

این مستی با امنیت دلچسبی هم همراه می شود وقتی خانواده ام تنها کمی آنطرف تر، در آن تابلوی زیبای زمستانی آدم برفی می سازند، وقتی دخترک هیجان زده با پسر همسایه و پدرش همراه می شود و ساختن اولین آدم برفی زندگیش را تجربه می کند، وقتی برای نشانه گیری صحیح برای پرت کردن گلوله های برفی که می سازد تلاش می کند، وقتی او هم شادمانه مست است در کودکی اش، در همراهی پدرش و هم مهدکودکی و همبازیش................ .

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

مثلث گمشده

2011-01-14T19:00:00.004+03:30

لباس مثلثی را از تن دایره ام خارج کرده ام.

بی لباس مانده ام، بی لباسی را دوست ندارم، اما لباس دیگری برای پوشیدن نیست. اندامم در آن لباس احساس انفجار می کردند.

من از همه خیاطان شاکی ام که آن روزی که سهمیه پارچه تمام مردم عالم را به دستشان دادند، با تنها تک الگوی مثلثشان برای همه مردم بریدند و دوختند.

به آسانی می توانستند الگو را با کمی تفکر و علم و خلاقیت بسط دهند، به مربع برسند، به مستطیل و حتی به دایره .

اما امروز دیگر آن الگوی مثلث اولیه هم در اختیار نیست و کسی هم به دنبال یافتنش و خلق و بسط اشکال جدید نیست.
.
.
.
پانوشت: به جای لباس مثلثی، فرهنگ عربی، به جای پارچه دین اس*لام و به جای تن دایره ای، ایرانی بودن را قرار دهید و متن فوق را از ابتدا تا انتها بخوانید.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

دم و آدم دهنی و قورباغه!

2011-01-11T02:20:00.002+03:30

دم:

هوچهر گوش های خرگوشش را شانه کرده بود و گوش های خرگوش را با دو کش، دوگوشی بسته بود!
گفتم هوچهر دمشم شونه کن، می بریش مهمونی نگن چقدر دمش شلختس.
هوچهر: پس چرا من می رم مهمونی دممو شونه نمی کنم؟!!

آدم دهنی:

آقای شیر از کار بازگشت، در را گشود و وارد منزل شد.
هوچهر: سلام پدر، بیا باهم خمیر بازی کنیم. بیا از اون آدم دهنی ها که تو کارتون دیدم درست کنیم.
.
.
.
منظور از آدم دهنی همانا آدم آهنی می باشد!

قورباغه:

هوچهر: مادر من قورباغه دارم؟
من: نه عزیزم، نداری.
هوچهر: عروسکشم ندارم؟
من: نه عزیزم.
هوچهر: یکی برام می خری؟
من: آره. برا چی می خوای؟
هوچهر با لبخند شرمگینانه: می خوام بوسش کنم!
.
.
.
تأثیر دیدن کارتون شاهزاده و قورباغه*

حکایت همان شاهزاده ای که جادوگر او را به قورباغه ای بدل کرده بود و با بوسه شاهزاده خانوم به حالت اول باز گشت.

*The Princess & the Frog

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

آینه ای برای نمایش شخصیت

2011-01-06T19:58:00.006+03:30

اصولاً آینه چیز خوبی است. می ایستیم در برابرش. چشم می دوزیم به صورتمان و بی رحمانه تحلیلش می کنیم. اگر دندان بی نوایمان، چند میلیمتر از خط صاف انحراف پیدا کرده باشد، هر روز به آن نگاه می کنیم و می خواهیم که برگردد به مسیر مابقی دندانهایمان. اگر جوشی روی صورتمان باشد، می خواهیم که نباشد و غبطه می خوریم به آنان که جوش روی صورتشان نیست و گاهی می افتیم به جان جوش بینوا و مهلت نمی دهیم به منافذمان که خود دفع شر کنند و خود چرک ها را بیرون می کشیم! چرا که می خواهیم ناصافی و ناپاکی در اسرع وقت محو شود.

اما آینه ای برای نمایش شخصیتمان موجود نیست. شاید اگر هم بود، شجاعتی برای قرار گرفتن در برابرش موجود نبود و کسی برای دفع ناصافی و ناپاکی شخصیتی تلاشی نمی کند. سال ها زندگی می کنیم بی آنکه خود را بشانسیم.

کودکیم، نوجوان و جوان و بالغ می شویم و پیر و گاهی خصلتی را تمام عمر یدک می کشیم و از حضورش بی اطلاعیم.

نمی دانیم ترسو هستیم، گمان می کنیم ارتفاع ترسناک است و نمی توانیم بگوییم ارتفاع برای من ترسناک است.

نمی دانیم بی احتیاطیم و به گمان خود شجاعیم.

می گوییم تو به من توهین می کنی و نمی دانیم که شاید زودرنجیم و بدبین.

مردم را دوست نداریم و مشکل را در مردم می بینیم و نمی دانیم این خودمان هستیم که دوستش نداریم.

دنیا را مملو از فسق و فجور می بینیم و همگان را مستحق می دانیم که راهی جهنم شوند و آنچه نمی بینیم ذهن تنگمان است.

عوامل و خصلت ها را نمی شناسیم. نمی توانیم به آسانی کارنامه تربیتی والدینمان را که در وجودمان به یادگار مانده است، بررسی کنیم و خود را بشناسیم. یعنی ظرفیتش را نداریم.

اگر روزی هم متوجه رفتار اشتباه خود شویم، خالق و والد و جامعه و زمین و زمان را مقصر می دانیم و خود منفعل و بی تقصیر و ستمکش گوشه ای می ایستیم و تلاشی برای بهبود شرایتمان نمی کنیم.

خلاصه کلام، در جهل زندگی می کنیم و می میریم. جهلمان نسل توسعه یافته جهل مرکب است و نه تنها نمی دانیم که نمی دانیم بلکه خود را هم علامه دهر می دانیم و دیگران را هم با محک ناصاف خود به قضاوت می نشینیم!

روانشناسان می گویند، باهوش ترین افراد از زمانی که متوجه اشتباه خود می شوند برای اصلاح رفتار نادرست، حداقل پنجاه بار اشتباه می کنند.

و من جامعه ای را می بینم که در آن کسی حتی متوجه اشتباهاتش نمی شود و دریغ که هرگز به نقطه شروع هم نمی رسند.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

وقتی ماهی ها هم گریه می کنند

2011-01-02T10:14:00.003+03:30

صفرها را که می شمردم یکی زیاد آمد. چندبار شمردم اما باز هم زیاد آمدند. مبلغ به حروف را خواندم: سه میلیون و سیصد و شصت هزار ریال. عدد مذبور چندبار در ذهنم زنگ زد، حتی از بینهایت ذهنم برای آن قبض هم بیشتر بود و درکش نمی کردم. قبض پیشین بیست و شش هزار تومان بود. پایین قبض نوشته بود به دلیل مصرف خارج از سقف تعیین شده، یا*رانه به آن تعلق نمی گیرد.

ابتدا کنتور را چک کردیم و بعد به اداره برق مراجعه کردیم و گفتند صحیح است و در آخر قبض ها در مناطق دیگر را هم نگاه کردیم. پایین تمامشان مبلغ یا*رانه پرداخت شده به ثبت رسیده بود و گویای آینده قریب الوقوع ترکیب دو عدد مذکور و تحمیل آن به مصرف کننده بود.

کاشف به عمل آمد در مناطقی که مردم دستشان به دهانشان می رسید، به طور رندوم بعضی قبوض بدون یا*رانه و با اعداد عجیب و غریب ارسال شده است. حال همین که ما در رده کسانی که دستشان به دهانشان می رسد، شمرده شده بودیم خود شوخی تلخی بود و وصف الحال آنان که دستشان به دهانشان نمی رسید بس دردآور.

قبض را پرداخت کردیم. هر نوع صرفه جویی در خانه مان رواج پیدا کرد. وقتی از اتاق پذیرایی به اتاق خواب می رفتم تا کتابم را بیاورم، چراغ ها را خاموش می کردم و مجدداً روشن! برای ماه آینده نیز نود هزار تومان مبلغ قبض برقمان بود و باز همان جمله کذایی! باز هم قرعه به نام این دو جوان خوشبخت رقم خورده بود! دیگر پرداختش نکردیم. قبض آخر شش هزار تومان بود بعلاوه بدهی پیشین و این بار ما نیز در زمره کسانی که یا*رانه به قبضمان تعلق گرفته بود، قرار داشتیم. ظاهراً با عدم پرداختش اعلام کرده بودیم که مستحق یا*رانه هستیم!

بعد رسماً در رسانه ها حذف یا*رانه ها اعلام شد. آقای شیر می گفت نرخ اعلام شده برای هر کیلووات ساعت از نرخ جهانی آن خیلی گرانتر است (پیک نرخ جهانی سی و سه تومان و نرخ اعلام شده در ایران از سی و سه تومان شروع می شد تا دویست و ده تومان). دیگر کوچکترین اعضای خانواده (هوچهر و ماهی ها) هم باید می دانستند، پول و برق و یا*رانه به چه معناست. هوچهر چراغ اتاقش را مادام خاموش می کرد و اگر مهمانی از اتاقش خارج می شد بدون خاموش کردن چراغ به او تذکر می داد! ماهی های کوچک دیگر حق استفاده بیست و چهار ساعته از مهتابی و پمپ هوا و دستگاه تسویه را نداشتند.

آن روز دنبال گوشه ای می گشتم برای استراحت دادن به کمر خسته از امور منزلم. کنار آکواریوم را برگزیدم. مهتابی اش را روشن کردم. از آن زمان که یا*رانه ها برداشته شده بود، دیگر در تاریکی مطلق بودند و نمی دانستم در آن محیط تاریک شادند یا غمگین، سیرند یا گرسنه. چشمانشان غمگین بود و مانند گذشته شادمانه به هر سو شنا نمی کردند و گوشه ای کز کرده بودند. گویی ملتمسانه نگاهم می کردند. گفتم دخترکم دوستتان می دارد، نمی توانم بسپارمتان به مغازه ماهی فروشی. تضمینی هم نیست که او هم اکسیژن را به صورت جیره بندی تحویلتان ندهد به ازای تحمیل این جدایی به دخترک.

من هم نگاهشان کردم، شاید ببینند که من نیز هوای کافی برای تنفس ندارم. اکسیژن از من هم دریغ شده. شاید سرب معلق در ریه هایم را ببینند، شاید دیگر دلخور نباشند وقتی بدانند ما نیز ناچاریم سربی را که مصرف بنزین های نامرغوب به هوا تزریق می کند، ببلعیم. شاید....

ناغافل، ذهنم پرواز کرد به سمت مسبب این فقدان ها که بر همگان تحمیل شده بود. بعد یادم آمد که عزمم را جزم کرده بودم که تنها مادر باشم، همسر باشم لبخند بزنم و س*یاست را نشناسم. عزمم را جرم کرده بودم که به دنبال سیاست نگردم. حال ناغافل، سیاست بی رحمانه تاخته بود به منزلم. آمده بود در خصوصی ترین زوایای زندگی ام بی شرمانه سرک می کشید. گلوی ماهی های کوچکم را نیز فشرده بود.

و لابد اگر مکالمه ماهی ها هم ثبت و ضبط می شد، بی گمان در باب حذف یا*رانه ها با یکدیگر سخن می گفتند و لعن و نفرین می فرستادند و آنان نیز ناخواسته حرف های سیاسی می زدند.

و بی شک به زودی زندانی برای ماهی ها در گوشه ای از اوین افتتاح می شد!

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

نقاشی بر صفحه سفیدی که قبلاً تصویر دیگری حمل می کرد

2010-12-28T17:53:00.002+03:30

پس از سال ها به ایران بازگشته بود. زنی بود پنجاه ساله و به غایت زیبا. حتی در همین پنجاه سالگی دست و پاهای بلورینش خودنمایی می کردند و س*کسی بودند. چشمان سبزش چون دو سنگ درخشان در قرص ماه صورتش می درخشیدند. مادرم می گفت، زیباترین دختر فامیل بوده.

آمده بود منزل ما. سال ها پیش، از همسر نااهلش طلاق گرفته بود. دست آورد ده سال زندگی مشترکش دو فرزند بود و لرزش دست هایش و مشتی قرص آرام بخش که خانواده سهمیه هر شب را در بسته ای جداگانه قرار داده بودند تا شب ها یکی از قلم نیفتد.

یک روز هم برایمان غذا پخت. عجیب خوشمزه بود. می توانستم تصویر روزگار جوانی اش را به آسانی در برابر چشمانم مجسم کنم؛ زنی زیبا، سک* سی، به شدت کدبانو، صبور، متمول و .... .

یک روز به منزل رسیدم. کمی آرایش ملایم این زیبایی را صدچندان کرده بود. لبخند زدم و گفتم که چه زیباتر شده. گویی نخستین بار بود که می شنید زیباست. گفت: راست میگی؟ مرا در آغوش گرفت و بوسید برای همین چند کلمه تحسین.

بهت زده نگاهش می کردم. هیجده سال در منزل پدری تحسین شده بود، ده سال مردی زیبایی اش را نادیده گرفته بود و غرورش را زیر گام های نامهربانش لگد کرده بود. به آسانی باور کرده بود که زیبا نیست.

بعد اندیشیدم به جادوی تاثیر کلام مردان بر همسرانشان. بعد خود را به یاد آوردم.

در کلاس زبان درباره خصوصیت منفی خود گفتم که شنونده خوبی نیستم چراکه آقای شیر پیشتر به من گفته بود. بعد در یک بحث گروهی کسی به آن فرد با کلام مخالف اجازه صحبت نمی داد. همگان را به آرامش دعوت کردم. گفتم بگذارید کلامش را به پایان برساند. تا انتها سخنش را شنیدم، بعد پاسخش را دادم. قانع شد.شخصی که توصیفم را از خودم در جلسات پیشین فراموش نکرده بود، گفت بهتر از مابقی گوش می سپارم چرا اینگونه درباره خود می اندیشم، مابقی هم سخنانش را تایید کردند. من هم بهت زده نگاه کردم. من هم دلم خواست گوینده این جمله را در آغوش بفشارم.

بعد آمدم بیرون گود زندگی خود ایستادم تا بی رحمانه خود را مورد نقد و بررسی قرار دهم تا بدانم دقیقاً کجا ایستاده ام.

..............

حال، خود را واضح تر می دیدم؛ همسر عاشقی بودم که صفحه رویین زندگی را پاک کرده، پاک کن به دست دارد می رود لایه های پایین تر، تلاش می کند باورهایش را از آنچه هست و آنچه می خواهد باشد را نیز بزداید.

آن زن زیبا را هم دیدم. بسیاری همسنگران دیگر هم آمدند کنارمان ایستادند. عشق را دیدم. زنان عاشق را دیدم که چطور آسیب پذیر می شوند در برابر آن کس که دوستش می دارند. چطور تصویر خود را به آسانی پاک می کنند و تبدیل می شوند به آن لوح سفید و بی خط و به معشوق اجازه می دهند تا هرآنچه می پسندد بر آن ترسیم کند.

پاک کنم را تکه تکه کردم. حال به گمانم معشوق دلچسب تری بودم.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

Excellent

2010-12-22T17:38:00.003+03:30

این نخستین کارنامه هوچهر است.

عجیب لذت داشت مشاهده اش، وقتی مربیانش گفتند تنها شاگرد کلاس است که در همه موارد اکسلنت بدست آورده.

مربی زبان از یادگیری سریع زبانش گفت، مربی ثابت از آموزش سریع اشعار و رفتار پسندیده اش.

ابتدا بگویم از رضایت بی حد و حصرم از مهد دخترک.

در پایان ترم نخستینشان، در مهد، جلسه اولیا و مربیان برگزار کردند. به مهد رفتیم، هر والد به کلاس فرزندش می رفت. من به کلاس قرمز رفتم با در و دیوار قرمز رنگ. روی صندلی هایی که فرزندانمان می نشستند نشستیم. مربی های ثابت کلاس (یک مربی زبان و یک مربی فارسی) کلاسور کارهای انجام شده توسط کودکان از ابتدای مهر تا پایان آذر را به دستمان دادند؛ حاوی کاردستی های انجام شده، یک دفترچه از اشعار فارسی و انگلیسی که کودکان آموخته بودند و آموزش های علوم مربوط به هر کلاس و دیگر آموزش ها. روی کلاسور کارنامه کودکان قرار داشت که لوله و با روبان قرمز بسته شده بود. نتایج کودکان توسط مدیر داخلی به ثبت رسیده بود (با پرسش از کودکان).

در کریدور میان کلاس ها، تعدادی از همان میزهای نقلی و کوچک قرار داده، روی هر میز نام مربی فوق برنامه و نام درسش نوشته شده بود؛ مثلاً نوشته شده بود: الهه جون مربی خلاقیت. هر والد می توانست بنشیند و درباره کودکش با مربی فوق برنامه صحبت کند.

برای این موارد بچه ها مربی مجزا دارند: روانشناس کودک، ایروبیک، خلاقیت، نمایش خلاق، موسیقی، نقاشی و سفالگری و برای بچه های بزرگتر باغبانی.

اینجا بود که با صحبت با مربی های فوق برنامه از گوشه گوشه وجودم آوایی پر شعف بر می خواست.

مربی نقاشی گفت به کودکان آموزش می دهد از قلم مو و آبرنگ استفاده کنند، هوچهر عالی بوده. گفتم دخترم بیش از یک سال است که با آبرنگ نقاشی می کشد. پرسید شما به او آموزش داده اید. پاسخ دادم من تنها دخترم را به دنیای رنگ ها و ابزار نقاشی سپرده ام، خود آموخته. خود طلب آبرنگ کرده. تنها خواهش می کنم حالا که دخترک، آموزش شما آنهم تا پایان سال را می داند، بگذارید در کلاستان خود را در دنیای رنگ ها رها کند، زندگی کند در صفحه نقاشی اش و غرق لذت شود.

مربی موسسه بادبادک پیش از این در باب علاقه و استعداد هوچهر در نقاشی گفته بود. این بود که شگفت زده نشدم از صحبت های مربی.

مربی موسیقی گفت: عاشق دخترک هستند. می گفت گوش موسیقی اش عالی است، شرکتش در فعالیت های گروهی عالیست، شاد است. می گفت: برای این گروه سنی تنها بذر می پاشند، دنبال آموزش نباشم. گفتم هیجان زده ام از دیدن مربی هایی که دنبال آموزش نیستند. گفتم دنبال آموزش نیستم، تنها می خواستم بدانم دست آورد آتی این کلاس چه خواهد بود..... .

اما این بار هیجان زده بودم، چرا که می دانستم به گوش موسیقی دخترک توجه کامل نکرده ام و هر زمانی که دلم خواسته بود در حضور دخترک به هر نوع جفنگی گوش سپرده بودم و اصلاً با هم رقصیده بودیم! شاد بودم که دخترک آبرویم را حفظ کرده و گوش موسیقی اش در این میانه قربانی نشده بود.

مربی نمایش خلاق می گفت این گروه سنی کمی خجولند و به آسانی نمایش اجرا نمی کنند. اما هوچهر در تمام فعالیت ها شرکت می کند، شاد است و آرامش دارد و احساس امنیت می کند، نگران خانه و مادرش نیست و به آسانی غرق می شود در دنیای افسانه ها.

باز هم شاد گشتم، چرا که دخترک در تنهایی و غربت بزرگ شده بود، اجتماعی نبود تا همین چند ماه پیش.

مربی خلاقیتشان، الگوی جوانی بود از خانم فرمانی ؛ مدیر موسسه بادبادک. جوان، زیبا و با آرایش و لباسی به شدت خلاقانه. شیفته شیوه لباس پوشیدنش گشتم، صورت بی پیرایه و زیبایش و آرامش درونش و.... .

او هم گفت با آموزش مخالف است، می گفت با مدیریت مهد مشکل دارد که چرا آموزش دارند، گو اینکه من مدیر مهد را درک می کردم چرا که می دیدم مادران چطور دارند همه مربی را زیر و زبر می کنند برای آموزش و کسی از بازی کردن کودکش نمی پرسد.

می گفت بگذاریم کودکان نقاشی روی غیر از کاغذ را تجربه کنند، به حمام برویم و با رنگ انگشتی همدیگر را نقاشی کنیم (تجربه دلچسبی که فردایش من و هوچهر آزمایشش کردیم و به همه توصیه می کنیم) و روی دیوار های حمام نقاشی کند. گفتم دخترک کوزه ها را رنگ می کنذ که برایش تهیه کرده ام، دخترک اتاقش از آن خودش است و تمام فرشش آغشته به چسبی اس که خواسته بیازمایدش. گفتم روی دیوارها کاغذ چسبانده ام که رویشان نقاشی بکشد. گفتم تمام اسباب نقاشی در کمدش و در دسترسش موجود است. گفتم مقوا با رنگ ها و جنس های مختلف دارد برای نقاشی.
می گفت برای کودکان سنگ بیاورید و برگ و بگذارید رنگ آمیزی شان کنند.
می گفت از کودکان خواسته پول بکشند و هوچهر چهل و پنج دقیقه در حال رنگ آمیزی پولش بوده و اعمال نظر می کرده؛ می خواهم پولم رنگ های مختلف باشد، می خواهم تمامش را رنگ کنم و... .

مربی ایروبیک (که مربی باله نیز می باشد) می گفت هوچهر عالی است و تمام حرکات را به خوبی اجرا می کند. این دیگر برایم عجیب بود که دخترک را آرام می دیدم و بی علاقه به تحرک.
می گفت عاشق باله است و دو شاگرد در کلاسشان به باله می روند و هر بار هوچهر پشت سرشان گریه می کند و هرچه تلاش می کند، یواشکی بروند هوچهر متوجه می شود و گریه می کند و می گوید: آخه چرا مادرم اسم منو "ننویسیده؟"

این مربی نیز آموزش هایش داستانی بودند و به حق مربی لایقی بود.

شادمانه، با اشک شوق در چشمانم به منزل رسیدم. می خواستم هرچه زودتر کارنامه هوچهر را نشان پدر بدهم، بگویم آقای شیر! این نخستین کارنامه اشتراکمان است؛ کاری که با هم کردیم. بگویم دخترک شاد است، احساس امنیت می کند، اجتماعی است، دوستش دارند.
بگویم نمی دانم آیا باز هم این چنین کانامه ای در دستانمان خواهند نهاد یا خیر اما بیا با همین نخستینش شاد بشویم. بیا به خاطر بسپاریمش. یادمان باشد اگر روزگار بر ما سخت گرفت، اگر بلوغ و نوجوانی تیرهای زهرآلودشان را ناجوانمردانه به سمتمان پرتاب کردند، بازهم می توانیم شاد باشیم؛ چرا که این کارنامه را به خاطر سپرده ایم.

برای خواندن ماجرای کلاس باله و کامنت گذاشتن، به این یکی وبلاگ می توانید مراجعه کنید.

مهمان ناخوانده

2010-12-20T11:04:00.002+03:30

آقای شیر تازه به منزل رسیده بود، من در آشپزخانه بودم، پدر و دختر مشغول بازی.
رفتم کنارشان، گرم بازی بودند، هوچهر گفت: پدر بریم تو اتاقم توپ بازی کنیم. من گفتم: منم بیام؟ دخترک گفت: نه اگه مهمون خواستیم خبرتون می کنیم!

به اتاق رفتند، صدای قهقهه شادمانه و کودکانه اش به گوش می رسید، غرق لذت بودم از شنیدن صدایی که برون می تراوید از آن خلوت پدرانه و دخترانه.

چه خوب "نه" گفته بود دخترک و لذتش را آنگونه که می طلبید سامان بخشیده بود.

من مانده بودم در خلوت مادرانه ام و جاده ای ناآشکار در برابرم که چطور بپیمایمش که دخترک مودب باقی بماند و "نه" گفتن را از خاطر نبرد.

باز نوای قهقهه به گوش رسید و بر من نهیب زد که هشدار! باید به ظرافت، مرز ظریفی را بسازی در ذهن کودکت

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

چالدره

2010-12-12T23:02:00.002+03:30

در دلتای میان دو رود دوهزار و سه هزار در استان مازندران ـ در منطقه چالدره ـ تعدادی کلبه جنگلی ساخته شده در بطن جنگل های دوهزار؛ به غایت زیبا.

بسی لذت بردیم از آن نقاشی پاییزه توسط خالق، خود را به آغوش رویا سپردن با صدای دلنواز رود، صدای خش خش برگ ها که زیر قدمهایمان استخوان می ترکاندند، زوزه شامگاهی گرگ ها و شغال ها که توانستیم همسایگیشان را بیفزاییم به کوله بار تجربه مان و هوای پاک جنگلی که درختان سخاوتمندانه به ریه هایمان ارزانی داشتند.

مجموعه تفریحی چالدره یک پروژه نیمه تمام است شامل تعدادی کلبه با طراحی و مساحت گوناگون که در حال حاضر تنها یک تیپ از سه تیپ در نظرگرفته شده به بهره برداری رسیده است. دو تیپ دیگر در نقاط دیگری از این جنگل رویایی واقع شده اند.

این مجموعه قرار است شامل پردیس پرندگان، پردیس گل و گیاه، اسب سواری و.... باشد. عجالتاً تنها چند دوچرخه، تخته و... موجود بود. مجموعه فوق خود شامل رستوران نیز می باشد که با پرداخت بهای کلبه، غذای سه وعده با کیفیت مطلوب و متنوع در اختیار شما قرار خواهد گرفت. در منوی هر وعده حتماً غذاهای مخصوص استان مازندران با کیفیت عالی موجود بود. از این نیز بسی لذت بردیم.

ماکت ناحیه چالدره

کلبه ها تلویزیون نداشتند و اینگونه بود که بیش از هر زمان دیگری خود را سپرده بودیم به آغوش مام طبیعت.

جای همگی خالی.

هوچهر در چالدره

اصولاً هوچهر زیاد خوشش نیامد از آن فضای عاری از هیاهوی انسانی. بعد هم مادام سراغ فیل ها را می گرفت و میمون ها را! و می گفت چرا مسافرتش فیل نداره؟

با اسب ها هم اختلاف پیدا کرده بود و می گفت چرا چیپس هایش را می خورند و بعد یک بار هم که اسب های دست آموز افتادند دنبالمان، چسبیده بود به من و می گفت: بدو بریم الان اسب ها ما رو می خورن!

یک بار هم تنهایی در کلبه به دستشویی رفت و بینوا با یک حلزون جنگلی مواجه شده بود و می گفت حلزون را دوست ندارد، چرا نمی رود خانه خودشان پیش بچه هایش.

تمام طول مسیر هم می گفت می خواهد برود خانه لگوبازی کند. مسافرت را دوست ندارد. تنها با سگ ها طرح دوستی ریخته بود و اما باز هم می ترسید، تنهایی نازش کند و می گفت، مادر بیا باهم بریم نازش کنیم!

وارد کلبه هم که شدیم با هیجان گفت: مادر تخت من پیش تخت شماست و با هیجان به بستر جدیدش رفت.

درهر حال باید تلاش کنیم تا این موجودات آپارتمانی کمی با طبیعت آشتی کنند.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

NO Living happily ever after

2010-11-30T22:57:00.003+03:30

گفته بودم که برای تولد هوچهر یک کتاب داستان سفید برفی با تمامی لوازم منزل خریداری کرده بودیم، اما نگفتم که همواره من و آقای شیر داستان سفید برفی را سانسور می کنیم. در داستان ما هرگز یک شاهزاده زیبای عاشق پیشه پیدا نمی شود، هرگز نامادری بدجنسی نمی آید برای آنکه سفید برفی را به خواب ابدی بفرستد. هرگز حسادت نامادری بیان نمی شود. هرگز زیبایی عامل حسادت نیست. در داستان ما مادر سفید برفی می آید دنبال دخترش که او را در جنگل گم کرده بود. در داستان ما سفید برفی به هفت کوتوله قول می دهد که به آنها پس از بازگشتن تلفن کند و به آنها گاه و گداری سر بزند.

شاید چون نمی خواهیم ذهن تنها سه ساله دخترک را بیالاییم با وحشت از چرک حسادت و آن را بفرستیم به اعماق وجودش. می خواهیم نداند که حسادت چسبیده است به دنیای بشری، می خواهیم دنیای کودکانه اش شاد بماند تا آن روز که فرصت دارد برای ندانستن و نشناختن آلودگی ها. برای آنکه چیزی گوشه ذهنش زنگ نزند که عاشقی پایان ماجراست.

شاید روزی بیاید که داستان هانس کریستین اندرسون را بدون تحریف برایش بازگو کنم اما آن روز دخترک می تواند افسانه را از حقیقت زندگی بازشناسد. امروز که داریم لایه های بنیادی ذهنش را پایه گذاری می کنیم، باید این پایه ها بی غلط و پاک باشد.

روزی که ذهن کوچکش کمی آماده شد، به او خواهم گفت که وقتی مرد دلخواهش را یافت، پایان ماجرا نخواهد بود و تازه شروع زندگی است. به او خواهم گفت " ازدواج کردند و به خوبی و خوشی زندگی کردند" تنها در افسانه هاست آن هم از نوع قدیمی اش. به او خواهم گفت که زندگی را باید ساخت و برایش تلاش کرد. شادی ها را خود می آفریند و غم ها را. یک روز شادی موج می زند در همه روزنه ها، روز دیگر مملو است از غم. این است حقیقت زندگی.

آنگاه باهم می نشینیم و کتاب آقای اندرسون را ورق می زنیم و به قدرت تخیلش آفرین می گوییم.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید

آنچه او هست..........آنچه من می بینم

2010-11-21T23:43:00.002+03:30

باهم به انتطار آسانسور ایستاده ایم. چهل ساله به نظر می رسد. سیگار گوشه لبش توجهم را به خود جلب می کند که با آن همه بار میوه و سبزیجات و لبنیات و... در دستانش تلاش می کند تا حفظش کند.

دخترم را کمی دور می کنم از مرد تا دود سیگار ریه های کوچکش را نیازارد. آسانسور می رسد، مرد سیگارش را در زباله دان تف می کند، عذرخواهی می کند، سوار آسانسور می شود. آسانسور بوی سیگار می گیرد. پیراهن و شلوار مشکی و گشادش مندرس است، ریش بلندش نامرتب است. یاس برون می تراود از همه وجودش.

پیش از آن حادثه، او را به یاد می آورم که همین چند ماه قبل بیست و چند ساله بود، تی شرت های چسبان با آستین های کوتاه می پوشید تا تتوها و عضلاتش به چشم برسند. آن حادثه دلخراش را ـ که شاید امروز همه همسایگان عمق وخامتش را به باد فراموشی سپرده اند ـ این مرد سیاهپوش که شانه هایش امروز سنگین است زیر بار مسوولیتی که پیش از آن نمی شناختش، هر روز به یاد می آورد.

..............

ساعت یازده شامگاه، به درب منزل رسیدیم تا پس از تعویض لباس هایمان بشتابیم به مهمانی دیگر. تعدادی از همسایگان کنار درب ورودی ساختمان در خیابان ایستاده بودند. زنی از فضای سبز پارک مانند پشت ساختمان با چشم گریان آمد به جمع همسایگان و فریاد زد، یکی به دادش برسد، دارد تمام می کند. دیگری جواب داد منتظر اورژانسیم. به صد و ده هم زنگ زده ایم. همسر مرد مضروب گریه می کرد، همسایگان اجازه نداده بودند تا برود کنار همسر پاره پاره اش که صحنه ای بود بس دلخراش.

در فضای تاریک پشت ساختمان، مرد چاقوخورده، بی رمق روی زمین در آغوش پسرش تا آن زمان چهل دقیقه به انتظار اورژانس میان مرگ و زندگی دست و پا زده بود.

آقای شیر هم رفت بالای سر مرد همسایه. من هم رفتم خانه تا دخترکم بیشتر پریشان و مضطرب نگردد. صدای همسایه ها، آقای شیر، پسر همسایه و مسوولین اورژانس، درست از ورای پنچره اتاق پذیرایی به گوش می رسید. پرده را کنار نزدم، می ترسیدم دخترک ببیند. دخترک را در آغوش می فشردم و او مادام سراغ پدرش را می گرفت؛ گویی دانسته بود حادثه ای ناخوش آیند در شرف وقوع است، گویی دانسته بود پدرش رفته است به بطن ناخوش آیندی ها و می خواست برگردد به آغوش خانواده اش. پس از چهل دقیقه اورژانس رسیده بود. ماشین اورژانس حامل مرد همسایه از سر کوچه دور زد و برگشت، آخر چراغ قوه اش دست یکی از همسایه ها جا مانده بود! هرچه باشد، هر روز کسی می میرد اما او مگر می تواند هر روز یک چراغ قوه نو تهیه کند!

صد و ده هم آمد، شرح حال بپرسد. داستان اینگونه بود: مرد بینوا ماشینش را در خیابان پشتی پارک کرده، از فضای تاریک پردرخت پشت ساختمان به سمت منزل به راه افتاده بود. مردی با چاقو جلوی راهش قرار گرفته و داراییش را طلب کرده است. مرد همسایه فریاد کشیده و از دادن مایملکش امتناع ورزیده. دزد، دو ضربه کاری به مرد همسایه وارد کرده، استخوان فکش بیرون آمده و روده هایش. مرد روی زمین افتاده و ناله می کرده. دختر جوان مرد، که به انتظار پدر نشسته بوده، مادام صدای ناله را می شنود و البته پیش از آن صدای فریاد نه نه نمی دم، نمی دم........ اما صدای پدر بینوا را تشخیص نداده است؛ چرا که پنج طبقه پایین تر حادثه رخ داده است. در آخر تاب نمی آورد، می رود به بالکن و می پرسد: آقا آدرست کجاست. مرد پاسخ می دهد ساختمان ........ واحد هیجده. مادر و دختر به سر و روی خود می کوبند وقتی آدرس خود را از دهان مرد نالان می شنوند، فریاد می کشند و از همسایگان کمک می طلبند......

مرد همسایه را بردند، پریشان تر از آن بودیم که بتوانیم به مهمانی برویم. پرده اتاق پذیرایی را کنار زدم و چشم دوختم به سرنگ های روی زمین. تا صبح نخوابیدم. باز پرده را کنار زدم، بیزار بودم از آن فضای پردرخت روبروی خانه ام؛ همان فضایی که روزی یکی از نقاط قوت این آپارتمان بود. حالا از آن می ترسیدم، برایم پر بود از خون و ناامنی و قاتل و اضطراب و فریادهای مظلومانه خانواده همسایه.

تنها چشم دوخته بودم به عقربه ها که در جای درستشان که قرار گرفتند بروم و زنگ همسایه را بنوازم.

زنگ را نواختم، پسر همسایه با هیجان گفت، عمل پدر موفقیت آمیز بوده است، پس از هشت ساعت زنده بیرون آمده است. نفس راحتی کشیدم. دلهره ناشی از نظاره منظره پردرخت روبروی منزلم کمی کمرنگ شد.

پنج روز بعد صدای فریاد های دلخراش از منزلشان به گوش می رسید، آگهی ترحیم مرد همسایه میخکوبم کرد. بی صدا گریستم. دلم را خوش کرده بودم به کار دکترها، به گفته پسر همسایه، به بیمارستان، زهی خیال باطل!

سوم که گذشت، رفتم برای عرض تسلیت، خدمت آن تازه بیوه عذادار. می گفت مستاجرند. می گفت، شوهرش بازنشسته سازمان......... است. می گفت مسافرکشی می کرده و من آن آخرین شب جمعه را که چاقو خورده بود به یاد آوردم که ساعت ده و نیم شب به منزل بازمی گشته است. امان از خرج های زندگی.......... امان از همه چیز. امان از بیمارستان ها که مرد در اثر عفونت ریه جان سپرده بود که بسیار در بیمارستان های دولتی شایع بود.

و من می دانستم چرا ماشین را در پارکینک داخل ساختمان پارک نمی کرده است. وقتی ماشینش پراید بود و می بایست کنار آزارا و بنز و بی ام و و..... پارک می کرد، وقتی دو فرزند جوان ناپخته در منزل داشت که لابد می گفتند شرمگینند از ماشینشان کنار ماشین در و همسایه........ .

حالا شاید فرزندان جوانش ارزش گذاریشان را بازنگری کرده اند؛ هرچند بهایی بس گزاف برایش پرداختند، وقتی هیچ همسایه ای، حتی همسایه روبرویشان که زن و شوهر هردو پزشک بودند، پدر بینوایشان را نگذاشته بودند روی تشک ماشین گرانبهایشان، برسانندش به نزدیک ترین بیمارستان. آخر لک و بوی خون به آسانی پاک نمی شود! بیماری که شکستگی نداشت که نشود جابجایش کرد، بیماری که دو پزشک کنارش حضور داشتند و به خوبی می دانستند که می شود جابجایش کرد و لابد می شناختند اورژانس را که همیشه و همه جا چقدر دیر می رسد. بیمار بینوا را لحظه ای که در ماشین اورژانس می نهادند، به دلیل خونریزی به کما رفت؛ پیش از آن به از آقای شیر خواسته بود که گردنش را که چاقو خورده ببندند. شاید هم هر دقیقه و هر ثانیه را به انتظار اورژانس سپری می کردند. درهرحال، هرچه شد و هرچه بود و هرکس مقصر بود، مرد همسایه جان داد، پسر همسایه نان آور خانه و زن همسایه بیوه شد.

امروز پسر همسایه سیگار می کشد، کرور کرور. دختر همسایه هر روز لاغرتر و خمیده تر و افسرده تر می شود و زن همسایه هر روز پیرتر. ما هم تنها از کنار پسر همسایه رد می شویم و می گوییم ........ بوی سیگارش ناراحتمان می کند.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

قند عسل*

2010-11-10T20:44:00.002+03:30

هوچهر در مهد جدید

گفته بودم که مهد دخترک را عوض کرده ام؟ نگفته بودم. یک ماهی است که هوچهر مهد جدیدی را تجربه می کند.

مهد جدید خیلی بهتر از آن مهد پیشین است و صد البته کلی گران تر و البته با معایب مخصوص به خود که عمده ترینش هماهنگ نبودن اعداد اعلام شده برای هزینه ها با سرویس ارائه شده می باشد.

در این مهد به طور متوسط سالی شش میلیون تومان پرداخت می کنیم. یعنی اگر فرستاده بودیمش دانشگاه آزاد فوق لیسانس بخواند سالی سه میلیون تومان می پرداختیم!

در هر حال این پول را می پردازیم تا در جنگل بی قانون ایران، کسی کودکمان را نزند، در سن رشد، آشغال به عنوان غذا به خوردش ندهند، بتوانیم کودکمان را در کلاس ببینیم و با مربیش سخن بگوییم، تحقیر نشود و کسی به جرم نخوردن خوراکی هایش از کلاس بیرون نیندازدش، به عنوان زبان انگلیسی کلی جملات اشتباه با لهجه روستاهای ایران به او نیاموزند، با کودکانی از خانواده های بهتر دمخور و همنشین باشد و هر روز نگوید: مادر! فلانی گفت بی شعور، حرف بدی زد!! تی کش ساختمان پس از چند ماه، تبدیل به مربی کودک و پس از ان مربی زبانش نگردد! هر روز مربی جدیدی به کلاس نرود و مسوولان مهد، منکر این اتفاقات نگردند!

حالا کمی هم آموزش ببیند. تنها برای آنکه کودکم کودکی اجتماعی باشد، باید جگرم لای چرخدنده های بی قانونی پاره پاره گردد!

دخترک تا روز آخر با اشتیاق می رفت به آن مهد. اما نمی دانست وقتی برایم تعریف کرد که یک روز را بیرون از کلاس و کنار مدیر داخلی گذرانده چون به مربی گفته خوراکی ها را نمی خورد چقدر اشک ریختم. نمی دانست وقتی تعریف کرد که شیر کاکائو را ریخته و مربی زده است توی صورتش، می خواستم مهد را به آتش بکشم. وقتی تعریف کرد که اشعار آموزش داده شده را به خوبی می خواند و عکس برگردان جایزه گرفته و دیگر همکلاسی چون نخوانده تنبیه شده، با چه اضطرابی می فرستادمش.

از همه اینها بدتر انکار مسوولین مهد بود. در روز روشن شعورم را مورد اهانت قرار می دادند. کودکم را خیالپرداز خظاب می کردند و من یادآوری می کردم این کودک همان است که فرمودید زودتر از همه می آموزد. پس منتظر باشید که به آسانی آنچه را دیده بازگو کند.

اینجا هم با اشتیاق می رود و البته با آرامش. این روزها هوچهر باز هم همان دخترک آرام و مهربان من است.

*نام مهد کودک جدید هوچهر

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

زمانی برای خوشبختی

2010-11-09T09:48:00.004+03:30

ساعت نه شامگاهان بود. دخترک خوابید و من با کوله باری از خستگی یک هفته ای کتاب هایم را روی زمین پهن کردم تا کمی زبان بخوانم. ویروس خستگی سرعت مغزم را به حداقل رسانده بود. اصولاً خواب من آسیب پذیر است و نازپرورده و هر حادثه ای ناکارش می کند. بیش از حد خسته باشم، بی خواب می شوم، دلشوره و آشوب می پراندش، زمین سفت باشد، بیش از حد نرم باشد، هرچه باشد خواب من قهر می کند و من زمان های بسیاری در زندگی از بی خوابی رنج می کشم. گاهی به ضمیر هوشیارم لعنت می فرستم که روحم را به بند می کشد و اجازه رهایی نمی دهد، گاهی سنگی پرتاب می کنم به سمتی نامعلوم تا شاید برخورد کند به زندانبان خواب اسیرم! و خلاصه آنکه محرومم از نعمت ناغافل به خواب رفتن.

آن شب روحم و جسمم آنقدر خسته بودند که ناغافل روحم رها شد و کنار کتاب ها روی زمین به خواب رفتم. لذت رهایی با آغوش گرمی هم عجین شد و نفس های آقای شیر که پشت گوش هایم را نوازش می داد، آن رهایی و ناغافلی را لذتبخش تر کرده بود.

بعد هوشیاری هم رخت بربست و رهایی کامل شد. بعد هوشیاری با گرمای مطبوع صدای آرام آقای شیر باز آمد سراغم. چشم گشودم. سفره یک بار مصرف کنارم پهن کرده بود، سیخ های کباب برگ آماده و بوی مطبوع کباب، سفره دونفره مان را رنگین کرده بود. روزها بود روی زمین و کنار هم غذا نخورده بودیم و روزها بود که ما، سه بودیم و نه دو.

شام خوردیم و به بستر رفتیم. آقای شیر بوی کباب می داد و ذغال و عشق. یک تکه ابر کوچک خوشبختی روی سرمان سایه گسترده بود.

به تکه های کوچک ابرهای خوشبختی که گاه گاه بی خبر روی سرمان سایه می افکندند اندیشیدم و تلاش کردم تا از آن ابرهای پراکنده آسمانی برای خود بسازم.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

قهر اشتیاق

2010-11-07T12:05:00.004+03:30

وقتی ناغافل، پایت را می گذاری لای کلاف سردرگم روزمرگی، آنچنان بندبند نخ هایش پاهایت را به بند می کشند، که روزها باید بی جهت لابلای نخ ها عمر گرانمایه را تباه کنی، شاید رها شوی.

در این میانه اشتیاق نوشتن، ضربان نبضش را پیوسته می نوازد و در آخر آن نیز رو به خاموشی می رود.

بعد تنها یک خاطره می ماند که وبلاگی بود و دوستان وبلاگی و مصرعی که می گفت:
یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتیم

پانوشت: به مجرد آنکه بتوانم تنها یک انگشتم را رها کنم از میانه نخ ها با همان کورسوی به جا مانده خواهم نوشت.
از تمام کسانی که احوالپرسی کردند در این مدت و از همه دوستان مهربانی که تبریک تولد فرستادند برای هوچهرم تشکر می کنم.

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

سه سالگی

2010-10-24T11:43:00.005+03:30

سه ساله شد!

روی جعبه اسباب بازی هایش را می خواندم که نوشته بود برای کودکان بالای سه سال مناسب است، قطعات ریز دارد و ممکن است بلعیده شود. ناگاه متوجه شدم که دخترک دیگر چیزی در دهانش نمی گذارد. به یاد نمی آوردم چه زمانی این عادت ناخوش آیند را ترک گفته بود اما ناغافل سه سالگی آمده بود کلون خانه اش را نواخته بود.

زمان به انتظار نمی نشیند تا گذرش را بپذیریم، به آن خو کنیم و پا به پایش بتازیم. وقتی فولدر عکس های تولد سه سالگی اش را با عنوان "سومین تولد" کنار دو فولدر گذشته می نهادم ناگاه در آنی هیجده فولدر را کنار هم دیدم! آهی کشیدم و لذت امروزم را با ولع مزه مزه کردم.

دخترک یک سطل لگوی دوپلو، یک اسکوتر و یک کتاب بزرگ فلزی سفیدبرفی مارک دیزنی (که شامل یک عروسک سفیدبرفی، وسایل منزل کوتوله ها و... ) از من و پدرش هدیه گرفت .

اسکوتر را بارها طلب کرده بود. همانجا هم اعلام کرد که برای تولد بعدی اسکیت می خواهد. (ماجرای اسکیت در پستی مجزا به ثبت خواهد). از روز تولد تا به حال دخترک دیگر وسیله نقلیه دارد و همه جا با اسکوتر می رود از جمله دستشویی!

از همه دوستانی که در مجلس تولد سه سالگی دخترم شرکت کردند، همین تریبون تشکر می کنم.

هوچهر سه ساله، در حال چشم بسته بازی

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید و مطالب دیگر در باب تولد را بخوانید.

چند گام تا سه سالگی

2010-10-17T12:19:00.003+03:30

خاله بازی و عروس بازی سه سالانه

جذبه سه سالانه!

برای تولد آخر هفته اش یک جفت کفش صورتی خریده ام. پیش از خواب آنها را به پا کرد و خوابید. وقتی خوابش عمیق شد، کفش ها را از پایش خارج کردم. عجیب است این اشتیاقش برای تولد و علاقه وافرش به متعلقات تولد. هیچ کفش دیگری را اینگونه عزیز نمی شمرد.

چهار صبح آمد که بخزد در آغوشم. باز کفش های صورتی را پوشیده بود! به شدت هم اصرار داشت که پاهایش را فرو کند توی شکمم آن هم با یک جفت کفش صورتی!

*******************************

در یک تصادف نقلی، آینه بغل ماشین شکست. هوچهر: مادر چرا آقاهه ماشینمونو شکوند؟ زنگ بزن پلیس بیاد!!

***********************************

باز نیمه شب آمده است که خود را جا بدهد در آغوشم.
هوچهر: مادر! پلیز گیو می واتر * .
می روم و با چشمان نیمه باز به گونه ای که خوابم نپرد، آب می آورم و می گویم: بگیر عزیزم.
هوچهر: نه باید بگی، هیر یو آر**!

شایان ذکر است اگر هیر یو آر** گفته نشود، لیوان را نخواهد گرفت!

*please give me water
** here you are

کم کمک داریم کلافه می شویم از فرار کلمات فارسی و جایگزینی انگلیسی اش و البته با لهجه ای ناموزون!

*****************************************

به زعم خودم همواره غیر مستقیم!! رفتار مربی ها با دخترک را بررسی کرده ام. بدین صورت که هوچهر مربی ها مهربونن؟ هوچهر دوسشون داری؟ امروز چی شد توی مهد و......... .
نیم وجبی چند روز مانده به سه ساله، نقطه ضعف آن بی نواها را هم دریافته است! مربی هوچهر برایم بازگو کرد از دخترکم که شیطنت می کرده و او هم اخم کرده به وروجک. هوچهر گفته است: دیگه مهد نمی یام هان!

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

وقتی مثل یه پیشی کوچولو..........

2010-10-06T10:51:00.002+03:30

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.

ننه قدقد

2010-10-05T00:00:00.004+03:30

دخترک ریز نقش بود، با چشمانی نافذ و عمیق. عمق چشمانش زیاد بود؛ دو گوی سیاه که کمی گود رفته بودند از آن عمیق دیدن. وقتی استاد قوانین فیزیک را بازگو می کرد، یک نیمکره از مغزش قوانین را به خاطر می سپرد، نیمکره دیگر با دستانش همدست می شد، چشم می دوخت به استاد، می رفت به اعماق وجودش و صورتش را به تصویر می کشید. همسفر می شد با چشمان استاد که بیش از نیاز مردانه زیبا می نمودند و می اندیشید که بی گمان غصب شده اند از خواهر استاد که محروم است از داشتنشان.

به شلوار تنگ استاد خیره می شد. لایه زیرینش ریسه می رفت از جمله فکاهی ذهنش و پوسته بیرونی اش همچنان با جدیت گوش سپرده بود به روح فیزیک. دستانش از شلوار چسبنده استاد گنی زنانه بر کاغذ نقش می زد. گوش سپرده بود به روابط میان نیروها و تکانه زاویه ای. استاد دستانش را گشوده بود، که فرفره ای باشد برای نمایش تکانه زاویه ای. دخترک با جدیت به خاطر می سپرد فرفره را. دستانش استاد را تصور می کرد در مراسم عروسیش که با دستانی گشوده چه مضحک می رقصید. باز لایه زیرین می خندید و دستانش استادی رقصان به تصویر می کشیدند. یک ساعت و نیم پایان می یافت، دانشجوها خسته نباشید می گفتند، دستان دخترک همچنان روی کاغذ روان بود. بی شک استاد غرق لذت بود از حضور دانشجویی آنچنان نمونه که کلاس پایان یافته بود و او همچنان نت برداری می کرد. از آن دور به دخترک ریز نقش ساده و ساکتی که نشسته بود در اتنهای کلاس خسته نباشید می گفت و خارج می شد.

برق دو گوی سیاه می افتاد در چشمان دانشجویان. نقاشی استاد که کپی ای بود بسیار شبیه واقعیتش ـ استادی که در نقاشی گن پوشیده بود و نه شلوار و با یک دست کنار گوش بی شک باباکرم می رقصید ـ دست به دست در کلاس می چرخید. نقاشی از کپی دانشگاه هم سر درآورد و لابد از اتاق استاد هم؛ زیرا از برگه پایان ترم دختر که هفده نمره در ان نوشته شده بود، ده نمره بیشتر خارج نشد!

ترسیم کاریکاتور اساتید به جای نت برداری پس از مدتی تبدیل به یک سنت شد. در پایان هر کلاس که استاد تازه وارد بود، دانشجویان نقاشی استاد مربوطه را طلب می کردند. نقاشی تکثیر می شد و می چرخید و می چرخید. انگیزه نقاشی کمی عمیق تر شد. دیگر سوژه اساتید پوسیده می نمود و قوانین فیزیکی جایگزین گشته بودند و کاریکاتورهای فیزیکی در پایان کلاس تولید گشته بودند. بعضی کاریکاتورها بی ادبانه بودند و از صفحات کتب درسی خارج نمی شدند. آن روزها بازار آزادی مجلات داغ داغ بود. دخترک رفته بود سراغشان تا شاید نقاشی هایش به چاپ برسند در صفحه ای. ننه قدقد شد نام مستعارش که قرار بود پایین نقاشی خودنمایی کند. مجلات یکی پس از دیگری تعطیل می شدند وقتی هنوز عدد شمارنده شان حتی دو رقمی نشده بود و نسخه ای که دختر تحویل داده بود به رؤسای هیات تحریریه در فایل نشریات متروکه برای همیشه بایگانی می شد.

روزگار آمد سر راه دخترک. پای عاشقی آمد وسط، پای کارشناسی ارشد، کار، طعم پول. روزمرگی. هپروت دانشجویی و متفاوت بودن و نوآوری محدود شده بود به یک طبقه در کمد کتاب هایش که سال ها دست ناخورده باقی ماند.

زهرا خانم کارگر مادرش با شهامت آمده بود دم در به استقبالش، تا فتح با شکوهش را به اطلاع دختر برساند. می گفت کمد دختر را تمیز کرده، پر بوده از آت و آشغال و روزنامه های کهنه و باطله. عرق سرد نشست پر پشت دختر و دوید به سمت قفسه مملو از خاطره نوآوری ها که حال تهی می نمود. روزنامه هایی که نامش در آنها درج شده بود برای قبولی در آزمون کارشناسی و کارشناسی ارشد و تمام مجلاتی که قرار بود ستونی داشته باشند با پانوشت ننه قدقدی یکراست در شوتینگ منزل معدوم گشته بودند. زهرا خانم با افتخار اعلام کرد که کارش را کامل به انجام رسانده و تمام زباله ها را هم راهی شوت کرده است!

ننه قدقد از آرشیو نوآوری ها به قفسه خاطره ها نقل مکان کرد و سال ها بی استفاده باقی ماند.

شمارنده عمرپیمود و پیمود و روزهای معلقی در آرامش و سکوت نخستین روزهای پس از ازدواج فرا رسیدند. شیراز بود و حال و هوای شاعری و سکوت و آرامش پس از تلاطم. دفاع کارشناسی ارشد دختر انجام شده بود، کارش را در تهران رها کرده بود، برای یافتن آن آب رکن آباد و وصف بی مثالش شتافته بود به زادگاه حافظ. باز ننه قدقد جانی تازه گرفته بود تا بشود مونس تنهایی روزهایش. جانی برای نقاشی نمانده بود و غبار سن و سال و خستگی نشسته بود بر خلاقیتش. اما نوشتن همانی بود که سوسو می زد در آن شب های تار.

هنوز زمان زیادی نمی گذشت که می نوشت با عنوان ننه قدقد که لرزش نبض کوچکی آرامش بطن وجودش را متلاطم می نمود. باز کورسوی ننه قدقد می رفت که تاریک شود این بار برای ابد. دیده بود که افراد هویتشان گم می شود زیر کوله بار سنگین پدری و مادری. عزمش را جزم کرده بود که حفظ کند این یادگار روزهای بی غمی را ؛ روزهایی که گمان می کرد قرار است دنیا را زیر گامهایش خرد کند و امروز می دانست اگر تنها خود را بپیماید، شادمانه جهانش را ترک خواهد کرد.

سال ها سفر کردند و ننه قدقد به نام زنده ماند اما آنچه ماند همانا ننه ای بود قدقدو کمی تا قسمتی هم غرغرو!

اینجا هم می توانید کامنت بگذارید.